Chim chim cheree!

Net twee heel erg gezellige, maar ook drukke weken gehad, waarin we weer het een en ander hebben meegemaakt. Tijd voor een nieuw blogje dus (eeeeindelijk, hehe).

Allereerst kwamen mijn ouders een weekje langs! Ze zijn vorige week met een hele hoop foto's en filmpjes weer teruggekeerd, dus ik laat het aan hun om te vertellen wat ze allemaal hebben gezien hier. De reden waarom ze juist deze week kwamen was natuurlijk: mijn verjaardag! Die was helemaal super: zingende ouders aan je bed (hoelang was dat ook alweer geleden, jaartje of tien, vijftien?), een koffer vol kadootjes uit Nederland (bedankt iedereen!! mijn boeken-, DVD- en chocoladevoorraad zijn weer flink aangevuld) en Arnouts blueberry cheesecake als ontbijt!

Daarna de stad in, met nog even een kleine omweg langs het lab om een zelfgebakken appeltaart langs te brengen (ze doen hier helaas niet aan trakteren of verjaardagen vieren... hopelijk heb ik de trend gezet nu!). Ik mocht kiezen waar we heen gingen en omdat het te lekker weer was voor het MoMA werd het Ellis Island, de plek waar alle immigranten de VS binnenkwamen vroeger. Erg mooi en indrukwekkend. 's Avonds heerlijk uit eten geweest in een restaurantje downtown (in de wijk TriBeCa). Dus jullie hoeven je geen zorgen te maken, ik ben gruwelijk verwend, met als toppunt ook nog een pakketje per post uit Rijswijk vol met paaseitjes, hoera!!

Een week later kon ik eindelijk van het kado van mijn schoonouders gaan genieten: kaartjes voor de musical Mary Poppins op Broadway! Helaas hadden mijn ouders de dag daarvoor het goede weer mee terug naar Nederland genomen (of het onderweg uit het vliegtuig geflikkerd gezien het paasweekend) want het hoosde de hele dag. Dus op naar de stad in onze mooiste kleren - met bergschoenen (want: waterdicht) eronder...

Het theater waar we heen zouden gaan was het New Amsterdam Theatre (hoe toepasselijk!) op 42nd Street, gebouwd in 1903 in art nouveau stijl en daarmee het oudste nog bestaande theater op Broadway. Binnen zag alles er dus ook heel mooi uit, alhoewel er weinig van te zien was aangezien de zaal volgepakt zat met mensen (er stonden zelfs overal losse stoelen naast de rijen met vaste stoelen om extra zitplaatsen te maken). Helaas weer ons fototoestel vergeten (argh!), dus hier wat plaatjes van Internet voor het idee:

En toen kon de show beginnen! Het decor en de stunts die we te zien kregen waren echt heel gaaf, het verhaal was meer zoals in het boek dan in de film zodat we ook nog wat nieuws te zien kregen, en er waren nieuwe liedjes bijgeschreven. Het Amerikanen-proberen-Brits-accent-te-doen was even wennen, maar na 10 minuten viel dat ook (bijna) niet meer op. In een woord: geweldig!! Zelfs Arnout (de musical-hater, maar wel een groot liefhebber van de film) vond het super en zei zelfs dat hij nog wel een keertje zou willen (...). Nu zingen we dus al de hele week alle liedjes mee, een goed begin van de lente!

Poll closed

De stembureaus in Texas, Ohio, Vermont en Rhode Island zijn gesloten, net zoals de poll op onze blog. Dank aan iedereen voor het stemmen, het was heel mooi om te zien dat Obama in NL blijkbaar ook steeds meer aandacht heeft gekregen: waar jullie in het begin nog Clinton stemden heeft hij haar op het laatste moment ruim ingehaald (daarnaast ook fijn om aan deze reacties te kunnen zien dat de blog blijkbaar nog wel gelezen wordt ;)

De vraag blijft: willen jullie dat Obama president wordt, of gaat hij het ook echt worden? Helaas was de uitslag van "Crucial Tuesday" niet zo duidelijk als onze poll, en is er nog steeds geen Democratische presidentskandidaat. Iedereen hoopte dat Obama het merendeel zou winnen zodat het eindelijk eens afgelopen zou zijn. Behalve John McCain natuurlijk, die kan zich nu heerlijk in alle rust gaan voorbereiden op november terwijl de Democraten lekker verder ruzieen tot augustus (want daar ziet het nu wel naar uit).

Zelfs wij hebben het wel een beetje gehad. De angst dat Clinton het toch voor elkaar gaat krijgen om via "foul play" de democratische kandidaat te worden is altijd aanwezig en best realistisch in dit gekke land; aan de andere kant, ze heeft geen schijn van kans tegen McCain (mensen hebben vaak geen idee hoeveel mensen hier een hekel hebben aan de Clintons), dus dan wordt het in November gewoon weer 4 jaar een surrogaat-Bush. (detail: hij heet John W. McCain) Mocht ze onverhoopt toch president worden, dan wordt het voor ons in ieder geval een stuk onaantrekkelijker om langer in de VS te blijven dan strikt noodzakelijk (mits jullie er voor zorgen dat Verdonk, Wilders, Bos en Balkenende pleiten zijn ;)



Liberal Terror Alert - de conservatieven houden ook niet zo van Clinton (en ook niet van alle andere liberalen overigens)


Gelukkig ligt Obama nog steeds voor wat betreft delegates, sterker nog, aan die voorsprong is vrijwel niets veranderd na dinsdag. De komende week zijn Wyoming en Mississippi aan de beurt, en als hij deze twee gewoon wint (wat in de lijn der verwachting ligt) is er niks aan de hand, en zal het net zijn alsof 4 maart nooit is gebeurd. Normaal zou ik zeggen: in the pocket, maar nu is het nog maar afwachten of en wat de schade is van Super Tuesday 2. Maar het is tenslotte de "campaign of hope", dus we hopen er maar weer het beste van!

Bodychecking

In het rijtje van All American Sports hoort natuurlijk ook ijshockey thuis, alhoewel de populariteit van NHL (National Hockey League, profhockey dus) wedstrijden sterk is gedaald en bijna alle spelers uit Canada komen... Gelukkig zijn veel van Arnouts vrienden nogal fan van het spelletje, maar zoals bij de meeste sporten zijn ze voornamelijk geinteresseerd in de college teams en niet de profteams. Zodoende werden we door Melanie meegesleept naar onze eerste ijshockeywedstrijd. Het team van haar oude universiteit (Colgate, ligt in de staat New York) zit in dezelfde league als Princeton, wat weer vlak bij New Brunswick ligt, en gisteren moesten ze tegen elkaar spelen in Princeton. De dresscode was "maroon", een soort donkerrood, maar gewoon rood mocht ook, zolang het maar geen oranje was (wat, geen oranje?) want de kleur van de tegenstander.


Melanie, Arnout en Dennis

De campus van Princeton is erg mooi, veel gebouwen in natuursteen en zo ook de ijshockeyhal, een vooroorlogs gebouwtje dat nogal klein aandeed: we zaten echt superdicht op het ijs! Dit komt omdat een beroemde speler van Princeton, ene Hobey, destijds is omgekomen in de Tweede Wereldoorlog en ter ere van hem hebben ze de hal naar hem vernoemd en gelijk ook gezworen dat ze deze nooit zouden verbouwen of er iets aan zouden veranderen. Erg nobel en het ziet er heel gaaf uit, alleen hoorden we van Melanie dat het eigenlijk niet kan omdat de acoustiek zo slecht is dat de spelers niet goed met elkaar kunnen communiceren op het ijs. Niemand speelt dus graag op Princeton, en dit zou een potentieel thuisvoordeel kunnen zijn, maar meestal spelen ze erg slecht (zoals de meeste Ivy League universiteiten niet zo goed zijn in sport, daarom hebben ze ook hun eigen toernooi zodat ze tenminste nog eens wat winnen af en toe).

de nerds van de schoolband


een deel van de teams uit de ECAC (Eastern College Athletic Conference) league

Helaas voor Melanie en de andere Colgate-fans was dit wel de avond van de Princeton Tigers: ze wonnen met 7-2. Ondanks dat was het een superleuke avond, het spelletje zelf ging erg snel en we hebben ons voornamelijk lopen verbazen over de schaatskunsten van de (weer voornamelijk Canadese) spelers, en scheidsrechters. IJshockey is echt een sport die je live moet zien en niet op TV, al blijft het toch wel een beetje een mannending: op mijn vraag of het nou wel echt altijd nodig was, dat bodychecken, en waarom ze het dan toch doen antwoordde Arnout verontwaardigd: "Omdat het mag natuurlijk!"

hoera, de Zamboni!!

einde van de wedstrijd: handjes schudden

Partytime!

Zoals de meesten van jullie al weten heb ik in december een Rubicon beurs gekregen van de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappenlijk Onderzoek (NWO) (jeeee, stuiter stuiter). Hierdoor word ik vanaf maart twee jaar lang vanuit Nederland betaald. Naast dat het financieel best lekker uitvalt (euro's!!!) is het vooral heel goed voor mijn CV. Tijd voor weer een feestje dus!

Rijsttafel(tje)!

Aangezien een deel van mijn beoordeling door NWO te maken had met het lab waar ik heen zou gaan, en zij daarvoor een heel hoog cijfer hebben gekregen (bijna de hoogste score, toplab dus!) was het belangrijk dat al mijn collega's aanwezig zouden zijn omdat ik het dus ook deels aan hen te danken had. Het wachten was op mijn baas, die de hele maand januari bezig was met het nakijken van onderzoeksvoorstellen van collega's (grant reviewing heet dat), en op een collega die in China zat, maar gisteren waren ze alle elf weer beschikbaar. We hadden in NL de Conimex-afdeling van de Appie al geplunderd zodat we ze een heuse rijsttafel konden voorzetten, en gelukkig vond iedereen het superlekker! Sonja had de ingredienten voor de 'Feuerzangenbowle' nog een keer meegenomen (Duitse traditie met oud en nieuw, hadden we met Kerst ook al gedaan maar toen kon niet iedereen erbij zijn), en deze combinatie van warme rode wijn, rum en suiker zorgde samen met de rijkelijk vloeiende Heineken voor een gezellig sfeertje!

Feuerzangenbowle & collega's van Joke

Too close to call...

Excuses voor alweer een politiek blogje, maar het is dan ook allemaal wel spannend hier hoor! Gisteren was het Super Tuesday en dat wilde we natuurlijk weer aan den lijve meemaken, dus na het werk gingen we met collega's Harry, Sonja en Uwe richting Manhattan voor de "Official Obama for America/New York HeadQuarters Watch Party", ditmaal in de Tonic East Side Sports Bar (handig want overal grote TV schermen, waar natuurlijk meestal sport op te zien is). Harry had die ochtend nog op Clinton gestemd (foei!) maar wilde best naar het Obama-feestje, en daarbij had hij zijn overwinning toch al gehad toen de Giants dit weekend de Superbowl wonnen.

In tegenstelling tot de vorige keer met de New Hampshire primary waar we met Geert en Michal waren, en waar toen nog maar 1 cameraploeg (van CW11) rondliep, waren alle media (ABC, FOX, en zelfs de ARD) massaal uitgerukt en was het mega-druk. Op alle TV schermen waren de uitzendingen van MSNBC en CNN continu te volgen, en elke keer werd er weer gejuicht als Obama weer een staat had binnengehaald (vaak een mini-staatje waar haast geen delegates te behalen zijn, zoals North Dakota of Kansas, maar goed). Het zag er allemaal voorspoedig uit en iedereen was blij, maar het wachten was natuurlijk op Californie...

Toen om 11 uur de eerste procentjes binnenkwamen zag het er al niet goed uit: 20% uitloop van Clinton. En toen we om 1 uur thuis kwamen was het nog steeds zo... gelukkig was het verschil vanochtend maar 10% meer, en is het verschil in delegates ook minimaal. Waar iedereen zei dat Californie het verschil zou maken is er nu dus nog steeds niks beslist, en blijven de komende primaries superspannend. Maar goed ook, want wij hebben er nog lang geen genoeg van!


PS. We zijn natuurlijk erg teleurgesteld in "onze" staten New York en New Jersey, en zijn op het moment druk bezig met de voorbereidingen van onze verhuizing naar Alabama.