The city that doesn't sleep

Nu Arnout voor een paar weken in Nederland is om archiefonderzoek te doen, denken veel mensen dat ik me verveel en/of eenzaam ben. En hoewel ik hem uiteraard heel erg mis, zijn jullie toch een paar details vergeten: ik ben postdoc, en ik woon in New York.

Naast de hele berg werk die uiteraard op me lag te wachten stond er weer vanalles op het programma deze week: mijn eerste mani/pedi gehaald samen met Els (erg SATC!), weer een paar leuke nieuwe restaurantjes en barretjes leren kennen, woensdagavond voetbalavond (met elke week weer meer blauwe plekken, argh), de wekelijkse filmavond met Harry en Sonja. En natuurlijk: de kwartfinale Nederland-Rusland vorige week zaterdag. We weten inmiddels allemaal hoe dat is afgelopen, maar ondanks de verschrikkelijk saaie wedstrijd was het wel erg bijzonder om in een sportsbar te kijken met al mijn mede-Hollandse New Yorkers. De eigenaar van de bar dacht handig te profiteren van de Oranje-gekte en liet ons gewoon 5 dollar entree betalen! Gelukkig kreeg hij een koekje van eigen deeg: hij had het Nederlandse bierverbruik totaal verkeerd ingeschat, met als gevolg dat al na de eerste helft alle Heineken op was, en hij bleef zitten met de light-variant (hier in de US erg populair maar voor Nederlanders natuurlijk vloeken in de kerk).
Aangezien Arnout het fototoestel nodig heeft in het archief helaas geen foto's, maar voor het idee hier een filmpje dat eerder die week tijdens Nederland-Italie in dezelfde bar is opgenomen:

http://www.youtube.com/watch?v=LaUnxbsMKng


Wat ik verder ook geleerd heb deze week:
1) je handrem kan blokkeren als je een tijdje niet met de auto hebt gereden (maar dat betekent niet noodzakelijk dat je wielen eraf gaan vallen)
2) een airco is erg handig als er weer een weekend lang 90/90 op het programma staat (>90 graden Fahrenheit, >90% luchtvochtigheid, pfff)
3) Duitsers zijn onuitstaanbaar tijdens een EK, vooral als ze zichzelf naar de finale hebben gezwijnd (Vamos Espana!)
4) tandenstokers zijn de duivel!!! gooi ze asjeblieft gauw weg en ga flossen voordat je hele tandvlees naar God is (vrije vertaling van mijn nieuwe tandarts)

Oh ja, de tandarts, daar had ik een follow-up over beloofd. Helaas niet zo spectaculair als bij de dokter, maar toch best bijzonder: eerst een rontgenfoto van je hele hoofd, vervolgens nog 8 op verschillende plaatsen van mijn gebit... ik geef nu nog licht, geen wonder dat ze zeker wilden weten of ik echt niet "prenatal" was. Verder dezelfde opzet (pre-onderzoekshokjes waar de assistente je voorbereid, hokje waar de tandarts je behandeld) alleen minder privacy: alle deuren staan open en iedereen loopt in en uit, en soms moet de tandarts even ergens anders komen kijken waardoor je regelmatig voor gek ligt te liggen met een stofzuigertje in je mond en een servetje onder je kin tegen het kwijlen. Maar wederom prima vent, aardig en kundig en vooral mijn redder van de tandenstoker-mafia (hij viel bijna flauw toen ik zei dat mijn vorige tandarts mij had geleerd om maar zo hard mogelijk mijn tandvlees te masseren, en dat het bloeden vanzelf na een paar keer over gaat). En bij het weggaan kreeg ik een leuke goodie-bag met een tandenborstel, flossdraad, dingetjes waar je je de flosdraad mee door de ruimte bovenaan je tanden kunt steken (handig voor alle ex-beugeldragers met van die gare ijzerdraad achter hun tanden), en een mini-borsteltje "voor in je handtas, klein en compact en zo kan je het gelijk weghalen als er iets tussen je tanden zit". Kortom, ik was weer eens in een real-life commercial tercht gekomen, gesponsord door Johnson&Johnson, Oral-B en GUM. Zucht, ze leren het hier ook nooit...

Sex and the City

Eindelijk was het dan zover, het moment waar heel vrouwelijk NYC op zat te wachten: de release van de Sex and the City-film! Aangezien ik en mijn (vrouwelijke) collega's nu ook tot die groep behoren moesten we daar natuurlijk heen! Samen met Els (die tenminste echt in Manhattan woont) hadden we de maandagavond uitgekozen, de vierde avond dat de film in de bioscoop draaide. Het openingsweekend hadden we dus al gehad, maar Elena (nieuwe Italiaanse aio op het lab en een groot fan) wilde voor de zekerheid toch alvast kaartjes online kopen. En dat was maar goed ook: de zaal was compleet uitverkocht, en was tot de nok toe gevuld met Upper West Side vrouwen, geweldig! In totaal telden we ook nog 5 dappere mannen in de zaal die waarschijnlijk onder bedreiging door hun vriendin waren meegesleept en er dus ook niet al te happy uitzagen... De film was gelukkig precies zoals we hadden verwacht: gewoon een 2h20min durende aflevering van SATC, helemaal prima!



De volgende dag stond er alweer een nieuwe clash met de Amerikaanse cultuur op het programma: de jaarlijkse Graduate Reception van Albert Einstein College of Medicine in de Glen Island Harbour Club. Sonja en ik waren door Elena meegevraagd onder het mom: gewoon een gezellig avondje drinken en dansen (we kenden op zich niemand die zijn PhD dit jaar had gehaald). De dag van tevoren kwamen we er pas achter dat het de bedoeling was dat we in cocktail- dan wel galajurk moesten verschijnen! Tsja en dat had niet echt prioriteit in mijn koffer afgelopen september... nog zo goed mogelijk mijn best gedaan met een rokje en een topje (niettemin was ik geweldig underdressed), en Sonja had gelukkig net een jurk voor een bruiloft gekocht. We zagen er dus netjes uit in de voor Europa gangbare kleuren (zwart, bruin, blauw of rood). Maar dat kon allemaal niet op tegen de smaak in jurken van de Amerikanen: glimmende Tsjernobylkleuren en glitter all over the place. Hier is het dus helemaal oke als je in gouden jurk plus goudkleurige schoenen verschijnt. We voelden ons net alsof we in een highschool prom film terecht waren gekomen...


Sonja, Elena en ik


de sjieke Glen Island Harbour Club

Dus als je nog eens in Amerika bent om te shoppen, en je denkt: wie draagt deze kleuren in Godsnaam? Juist.

"By Wednesday it will be over..."

"...the Democrats want to end this", aldus Tim Russert, de 'number one pundit' (politiek commentator, vgl. Ferry Mingelen) afgelopen woensdagavond aan de bar van het Palace Hotel in NYC. Ik vroeg hem of komende zaterdag, wanneer er over het lot van Michigan en Florida beslist wordt, nog een verschil kan maken, waarop hij antwoorde dat zelfs als het besluit morgen in het voordeel van Clinton uitvalt, Barack Obama aanstaande woensdag alsnog wordt gepresenteerd als de 'Democratic Nominee'.

Hoe kwam ik in gesprek met een van de bekendste TV-persoonlijkheden van Amerika?  Afgelopen woensdag was de derde bijeenkomst van de Radio City Speaker Series waarin prominente politici met elkaar in debat gaan of een monoloog afsteken (bijv. Al Gore en Bill Clinton). Els, die twee maanden in NY werkt, had ons op het debat tussen John Edwards en Rudy Giuliani onder leiding van Tim Russert gewezen. Voor de heren een mooie manier om geld te verdienen na een mislukte gooi naar het presidentschap, voor ons een kans om twee bekende politici in levende lijve te zien en een voorproefje te krijgen van de aankomende verkiezingen.

Het decor van deze clash was de indrukwekkende Radio City Music Hall, waar een avond eerder nog 'Sex and the City' in premiere was gegaan. Omdat de zaal niet helemaal gevuld was kregen we een gratis upgrade van het derde (!!!) balkon naar een van de eerste twintig rijen. Het debat was geweldig: twee getalenteerde mannen met veel linkse en rechtse retoriek. Het publiek liet zich continu gelden middels luid applaus, geboe of gejuich. Het debat gaf een inkijkje in de tactieken van beide politieke partijen: de Republikeinen gaan  verdeel en heers spelen door de verschillen tussen Clinton en Obama te benadrukken (bijv. McCain is voor een Gas-tax, Clinton eveneens, maar Obama niet). Aan de andere kant hamerde John Edwards continu over McCain als Bush III, een vergelijking die aardig klopt m.b.t. zijn Irak en economisch beleid, maar spaak loopt op andere fronten. Kortom, het beloven interessante maanden te worden.

Na afloop van het debat zochten Els, Joke en ik een bar in de buurt van onze bushalte om de avond af te sluiten; we kwamen uit in het Palace Hotel. Halverwege ons eerste biertje liep Tim Russert binnen, een politiek analist met een flinke dosis politieke invloed. Toen hij na Obama's overwinning in North-Carolina verklaarde "we now know who the democratic nominee is going to be [Obama]", reageerde het Clinton kamp teleurgesteld en woest. De Clintons weten als geen ander dat Russert het vaak bij het juiste eind heeft, in maart 1992 verklaarde hij bijv. de overwinning voor Bill Clinton (i.t.t. de bewering van Hillary afgelopen week dat het in juni pas een gelopen race was). Een invloedrijke man dus, wiens oordeel zwaar weegt in politiek Amerika.

Na enig overleg durfde ik het aan om hem te benaderen. Na het bestellen van drankjes sprak ik hem aan, een beetje verlegen, maar ik had zijn aandacht. Kort spraken we over de avond, waarvan hij hoopte dat de verschillen tussen de Republikeinen en Democraten goed naar voren waren gekomen. Langzaam probeerde ik het gesprek naar de actualiteit te brengen, maar ik werd onderbroken toen hij over zijn reizen in Nederland begon. Uiteindelijk stelde ik hem "de vraag": wie wordt de democratische kandidaat en hoe moeizaam gaat zijn/haar verkiezing nog worden? Waarop Russert mij toevertrouwde "by Wednesday it will all be over, the Democrats want to end this...the superdelegates will move to him [Obama!] on Tuesday evening and Wednesday morning." De vraag die weken door ons hoofd spookte was nu persoonlijk beantwoord door Amerika's meest gerespecteerde 'pundit'. Uiteraard liep het gesprek af met het zetten van zijn handtekening op onze entreekaartjes. Op weg naar zijn hotelkamer groette hij ons met een saluut; "the Dutch, goodnight".

SHOPPEN!!!

Na een gekke twee maanden (kort samengevat: overlijden Opa de Bakker, verhuizing van Joke d'r Lab, deadlines van Arnout's colleges en bezoek van Marjolijn, Menno, Hedwig, Ajolt, Cindy en Sara) waren we toe aan wat ontspanning. En wat doe je dan als echte New Yorker? Precies, SHOPPEN!!! Samen met Sonja (collega van Joke) zijn we op een prachtige zaterdag de stad ingetrokken om ons geld over de balk te smijten. Het toeristische South Street Seaport bleek een perfecte plek om te beginnen. Alle grote winkelketens zijn er op loopafstand van elkaar te vinden en het is een van de weinige voetgangersgebieden in New York met, jawel, enkele terrasjes. Bijna Europese gezelligheid dus. We konden het dan ook niet laten om eerst een terras op te duiken voor een hapje en drankje. Deze stevige bodem kwam goed van pas voor ons urenlange bezoek aan meerdere kledingwinkels, dat uiteraard weer op het terras werd afgesloten.

Joke en Sonja in South Street Seaport

Maar daar hield de dag nog niet op. Aangezien we sinds onze aankomst in de Verenigde Staten amper tijd hebben gehad om te shoppen (we liepen nog steeds op onze vier jaar oude sneekers) moest er flink worden ingeslagen nu we de kans hadden. We verplaatsten ons naar SoHo, een van de leukste stukken van de stad, waar we na een pitstop bij de Starbucks weer aan het winkelen sloegen. Rond etenstijd zaten we er allemaal flink doorheen; we zijn zeker geen natuurtalenten wat shoppen betreft. We hebben vervolgens een goed Italiaans restaurant opgezocht om op een goede afloop van de dag en een drukke periode te proosten. De wijn was uitstekend, alhoewel het dan altijd schrikken is als je dezelfde wijn voor 1/6 van de restaurantprijs in de winkel tegenkomt...), het eten heerlijk en het uitzicht op het Empire Sate Building in de verte een mooie herinnering aan waar we ons bevonden...

Eten in the Village met in de verte het Empire State Builidng

Kortom, een heerlijke dag in the City!

Let's go Mets go!

April is alweer een tijdje onderweg, sterker nog, het is al mei! Dat betekent dat het baseballseizoen alweer een maand onderweg is: de hoogste tijd dus om weer eens naar een wedstrijd te gaan.

Hoewel we natuurlijk eigenlijk Yankees-fans zijn (The Bronx! Woohoo!!) zijn we wat teams aanmoedigen betreft vrij flexibel (zie weblog oktober: moeiteloos werd er overgeschakeld van Yankees naar aartsvijand Red Sox, tot groot onbegrip van Arnout's professor). Dus toen Menno en Marjolijn hier een week geleden waren en graag naar de Mets wilden: geen probleem. Baseball is baseball, ja toch? (was het met voetbal maar zo simpel, dan was het bij ons thuis een stuk gezelliger tijdens de klassiekers ;)

klaar voor een dagje Shea Stadium!


Net als de Yankees is dit voor de Mets het laatste seizoen in hun oude stadion, en verrijst er een nieuw stadion pal naast het oude. We moesten het dus nog even met de oude meuk doen, en de plaatsen die volgens de meneer in de Mets-winkel de 'best available seats' waren, bleken helemaal bovenin het stadion te zijn. Een schitterend uitzicht op Manhattan, dat wel, maar erg winderig... Dat mocht de pret niet drukken: Menno had echte major league-brand kauwgom bij waar we lekker op konden knauwen (net als de spelers, hoera), en samen met Arnout schafte hij gelijk ook maar een Mets-petje aan, en een Budweiser in een Shea-stadium memorial flesje. En om de dag compleet te maken wonnen ze nog ook!

een beetje hoog...

maar dan heb je ook wat!

kauwgom kauwen om warm te blijven

De volgende keer gaan we maar weer eens naar een Yankees-game, anders zijn we helemaal niet meer geloofwaardig als fans natuurlijk...