Winter Wonderland

Thanksgiving is voorbij en vergeten, het hele land is in kerstsfeer! De overburen hebben de pompoenen en spookjes in de tuin (van Halloween) ingeruild voor (veel) kerstlichtjes en bewegende rendieren. Van al die gezelligheid kom je vanzelf in the mood, dus was het zaterdagavond op naar de Walmart om een kerstboom te kopen (gelijk by de Macy's ook een dik paar handschoenen en muts aangeschaft, want het is inmiddels moelijk koud geworden). Ziehier het resultaat!

Officieel mag het natuurlijk nog niet omdat Sinterklaas nog niet is geweest... Maar we dachten dat merkt hij vast niet aangezien hij de stoute mensen in de VS altijd overslaat en hier dus toch niet langs komt. We waren dan ook aangenaam verrast toen er deze week ineens twee pakketjes namens de Goedheiligman werden bezorgd! Om het goed te maken hebben we alles uit het eerste pakketje onder de kerstboom gelegd en zullen braaf tot morgen wachten met de chocolade kruidnootjes (moeilijk!). Het andere pakketje mag pas morgen worden opengemaakt, spannend hoor. Dank u Sinterklaasjes!!!

En jawel, het was voorspeld: toen we zondagochtend wakker werden was alles wit!! Helaas is alle sneeuw inmiddels gesmolten en is het nu alleen nog maar heel koud. Maar we zullen de komende maanden (tot april) nog meer sneeuw krijgen dan ons lief is, dus we kunnen jullie nog lang jaloers blijven maken met de foto's. De grote vraag: wordt het hier wél een "White Christmas"?

Fijne Sinterklaas iedereen vanavond!!!

onze straat

Einstein blijft altijd buiten, weer of geen weer (wat een bikkel...)

onze wijk (gezien vanuit het raam naast mijn labtafel en buro)

Net als in de film: de Central Park Zoo

Na de Thanksgiving Parade zijn we dus de rest van de dag lekker door Manhattan gaan slenteren, en toen we tegen de Central Park Zoo aan botsten besloten we om daar ook maar eens een kijkje te gaan nemen. Vier van de vijf buurten van New York City (Manhattan, Queens, Brooklyn en The Bronx) hebben elk hun eigen dierentuin, en zijn samen met het New York Aquarium verenigd in één organisatie. Omdat we zelf naast de grootste dierentuin van NY wonen (The Bronx Zoo) en daar ook al eens geweest waren hadden we dit kleine schattige mini-dierentuintje eigenlijk altijd overgeslagen, maar het was erg leuk! Met de wolkenkrabbers van Midtown Manhattan op de achtergrond en het feit dat de Central Park Zoo vaak in films te zien is krijg je gelijk het echte New York gevoel. Maar in tegenstelling tot wat ze in The Day After Tomorrow laten zien was er helaas geen wolf te bekennen... gelukkig wel een hele grote ijsbeer!

Californische zeeleeuwen

helaas voor Arnout geen echte roofvogels

ijsberen

makaken

Happy Thanksgiving!

Afgelopen week was het dan zover, de vierde donderdag van november, en dat betekent Thanksgiving! De meest Amerikaanse feestdag van de vele ‘holidays’ die er hier bestaan. Volgens de overlevering waren het de Pilgrims en de Wampanoag Indianen die in 1621 samen voor het eerst Thanksgiving vierden. In werkelijkheid is het huidige feest een 19e eeuwse uitvinding die voortkomt uit de lange tradities van oogstfeesten onder zowel Europeanen als Indianen. Daarnaast heeft het feest uiteraard ook een religieuze achtergrond. Hoe het ook zij, Thanksgiving betekent hier familie (chaos op de wegen en vliegvelden), veel eten (turkey, pumpkin pie en mashed potatoes), heel veel American Football op televisie (mannen in de keuken met veel bier) en natuurlijk grootse parades in de steden (waarvan de grootste uiteraard in New York).

Door een van Arnout’s collega’s waren we uitgenodigd om de avond voor Thanksgiving het ‘oogstfeest’ op Amerikaanse wijze te vieren. Alex en zijn vrouw Kat hadden bedacht dat het voor de achterblijvers (bijna iedereen is naar zijn/haar familie vertrokken) leuk zou zijn om bij elkaar te komen voor Thanksgiving. Dat betekende in de praktijk dat wij en Mario (een collega uit India) aanwezig waren. Alex en Kat hadden voor de gelegenheid vier kippetjes klaargemaakt, heerlijke vulling, cranberriesaus en uiteraard een verrukkelijke butternut squash taart. Mario had een Indiaas gerecht meegenomen en wij vulden de tafel verder met Hollandse kaas, Heineken en een chocoladeletter. Natuurlijk hebben we in dit internationale gezelschap ons best gedaan het Amerikaans te houden, dat wil zeggen: veel eten, veel drinken, veel praten, maar dan wel zonder het Football (alhoewel we ook daarover veel gesproken hebben ;). We hebben echt genoten van de gastvrijheid en het eten.

eten!

Arnout, Alex, Kat en Mario

1 uur 's nachts: Che heeft ook dorst

Natuurlijk lagen we veels te laat op bed (we moesten vanuit New Brunswick nog terug naar de Bronx), maar de volgende ochtend stonden we toch echt vroeg op om maar niets te missen van de Macy’s Thanksgiving Parade. We hadden de parade natuurlijk ook gewoon op TV kunnen zien, maar we wilden de chaos in de stad aan den lijve meemaken. En een chaos was het. We hebben nog nooit zoveel mensen bij elkaar zien lopen, het verkeer was compleet ontregeld! Gelukkig was 7th Avenue afgesloten voor verkeer, ook bijzonder om zo door NY te lopen. Uiteindelijk kwamen we dan toch bij de parade, boven de mensenmenigte uit waren de luchtballonnen die de parade zo beroemd maken duidelijk zichtbaar. Het waren zonder uitzondering de grootste Pikachu, Kermit en candy cane die we ooit hebben gezien!

lopen over 7th Avenue!

Hello Candy Cane...

Pikachu op Times Square

Kermit op Broadway

De aankomst van de Kerstman markeerde het einde van de parade (commercieel heel slim). Nadat hij in zijn slee was langs gesjoefd maakten NY’s finest duidelijk dat het feest over was “The Parade is over! Go home! Everybody go home! The Parade is over!” Tsja, lastig als je met vijf man een straat af probeert te sluiten waar duizenden mensen doorheen willen!!!

de NYPD: subtiliteit is voor mietjes!

best druk soms, New York...

De rest van de dag door Manhattan geslenterd want vrije dag, en het was uitzonderlijk mooi weer met zon en een graadje of 18 (normaal regent het op Thanksgiving hebben we ons laten vertellen). Overal blije New Yorkers dus, een geslaagde dag. Maar een beetje lekker nagenieten is er hier niet bij. De volgende ochtend zagen we op het journaal dat het hele land in de rij stond voor alle grote winkels die vanaf 4 am (dat is inderdaad 4 uur 's ochtends) uitverkoop hielden. Forget Thanksgiving, it's Christmas!!

Druk weekje... maar wel een rijbewijs!

Zo, dat was me het weekje wel. Allereerst hadden we bedacht dat het wel leuk zou zijn om Joke's collega's uit te nodigen voor een hapje en drankje bij ons thuis bij wijze van housewarming, omdat ze ons zo geholpen hadden met het zoeken naar een appartement en daarna naar een auto. En afgelopen donderdag was het dus zover. Aangezien ze wel Nederlandse hapjes verwachtten waren we vorig weekend al naar Connecticut gereden om daar in de Nederlandse winkel (ongeveer een half uur rijden bij ons vandaan) sate-marinade en -saus, stroopwafels, speculaasjes en sinterklaasschuimpjes te kopen. En verder hadden we natuurlijk veel Heineken-bier in huis gehaald. Twee Chinese collega's hadden ook een hele bak dumplings gemaakt, en zo kon het feest beginnen! Arnout zijn sateetjes waren een groot succes, en mijn baas rende niet eens gillend weg voor onze oranje bank en wuppies (tis een Duitser en hij houdt niet zo van oranje... tsja voetbaldingetje). Daarna om acht uur snel terug naar het instituut met de mensen die er nog waren, om daar gratis de film "Ratatouille" te kijken in een van de collegezalen, erg leuk!

Verder was het deze zaterdag dan echt D-day: zou Joke bij de derde poging dan wel eindelijk haar theorietest mogen doen en zo haar rijbewijs krijgen? De bedoeling was dat dat vorige week al zou gebeuren, maar deels door mijn eigen schuld (DS-2019 formulier dat in mijn paspoort hoort te zitten vergeten, dus moesten we weer heen en weer naar NY wat op 45 min afstand was) en deels door de verschrikkelijke bureaucratie bij de Motor Vehicle Commission in Wayne (ja je kan de theorietest nog doen als je voor twaalven terug bent... ah je bent er weer, oh het is al 11:50, ik weet niet of je die test nog kan doen... ja hoor je kan hem nog doen, zeker weten, dus je hoeft niet eerst daarheen om het voor de zekerheid te vragen, je moet eerst in de rij voor al je papierwerk... nou je papierwerk is in orde, maar je moet sowieso volgende week terug komen om je rijbewijs op te halen, want het test centrum is al dicht, ja het is al 12:15 en wij willen ook naar huis) is dit toen niet echt gelukt...

Het voordeel was dat ik deze zaterdag dus niet meer in de rij hoefde en zo kon doorlopen, een prettig vooruitzicht. Echter toen we aan kwamen rijden was het hele zaakje dicht... WAAROM? Blijkbaar was er even verderop een groot ongeluk gebeurd waar een hoogspanningskabel bij betrokken was, dus was overal (en dus ook bij de MVC) de electriciteit uitgevallen. We konden het niet geloven. Nadat we de auto hadden geparkeerd bij de naastgelegen Starbucks toch maar even daarheen gelopen om te vragen of ze dan toch echt niet nog open gingen vandaag. Toevallig was dat net het geval, er was weer stroom, hoera! Nadat alle computers voor de theorietest weer waren opgestart kon ik dan ein-de-lijk beginnen... Rijbewijs gehaald, missie volbracht!

Na het "Wonder van Wayne" zijn we eerst een kop koffie gaan halen bij de Starbucks. Arnout was namelijk zo slim geweest zijn thermosmok met koffie thuis te laten staan en had ondertussen dringend behoefte aan Cafeine. Eenmaal in de Starbucks hebben we ons laten verleiden tot een 'Pumpkin Spice Latte', mierzoet maar lekker. Hierna besloten we terug te rijden naar NY, echter toen de zon begon te schijnen zijn we toch omgereden om nog snel wat herfstkleuren te kunnen bewonderen. De kleurencombinaties hier zijn werkelijk prachtig. Op internet en TV worden er zelfs speciale uitzendigen aan gewijd waarop te zien is waar de 'peak' van de herfstkleuren zich op dat moment bevindt. Ondanks dat volgens de experts de peak in NY al is geweest zagen we dit weekend toch echt de mooiste kleuren tot nu toe. Helaas hadden we niet het mooiste zonlicht, maar de foto's spreken tot de verbeelding. Tot slot een leuk weetje, deze foto's zijn genomen aan de Hudson River tegenover NYC. Vanaf de rivier torenen rotspartijen (The Palisades) hier op sommige plekken meer dan 100 meter boven het water uit. Meer dan genoeg reden voor de Amerikanen om er een beschermd natuurgebied van te maken. En dit slechts op enkele honderden meters van Manhattan! (Zie voor een kaart van de herfstkleuren: http://www.foliagenetwork.com/reports/northeast_us/ en voor het park tegenover Manhattan: http://www.njpalisades.org/).

Hoera, onze eerste auto!

Het is alweer een tijdje geleden sinds ons laatste verhaal, maar we hebben dan ook 2 weken lang stress gehad omdat het nu echt tijd werd om onze eigen auto te kopen (de Audi verhuist aankomend weekend naar Florida :(
Binnenkort komen de foto's maar nu eerst: het avontuur van de eerste keer je eigen auto kopen en dan ook nog in een ander land.

Allereerst moesten we ons Amerikaanse rijbewijs halen (= theorietest van 50 meerkeuzevragen op de computer). De enige die tot nu toe een Social Security Number heeft is Arnout, dus die was de sjaak. (de mijne is kwijtgeraakt in de post, aargh! en je hebt dat kreng dus nodig voor ALLES hier)
Zaterdag 13 oktober was De Dag (goeie dag want nummer 13 en verjaardag Freek), en volgens goed gebruik begon Arnout vrijdagavond om kwart over 8 met leren voor zijn theorie... Stijf van de stress werd hij de betreffende zaterdag achter de computer gezet bij de New Jersey Motor Vehicle Association, en slaagde gelukkig glansrijk (je mag 10 fouten maken, hij had er 8. Stomme vragen, beetje gokken, appeltje eitje). Stap 1 was gezet!

De tijdslimiet om een auto te vinden was dus 2 weken. Lekker ruim. En zonder auto kan Arnout niet naar de uni --> Stress! Aangezien we ook niet de eerste de beste schrootbak konden kopen omdat Arnout 500 mile per week met dat ding moet afleggen, en daardoor het budget verruimd moest worden (na alle Ikea-uitspattingen) --> Stress!
Lastig was vooral ook dat ze hier hele andere auto's hebben dan in Europa, dus de minimale kennis die we hadden op autogebied was onbruikbaar. Na een week lang websites afstruinen, collega's ondervragen, auto's met elkaar vergelijken, customer reviews en Carfax reports (hier kan je alle info over elke auto vinden, bv of hij een ongeluk heeft gehad en hoe vaak hij naar de garage is geweest en wat daar dan gedaan is, supergaaf!) lezen kwamen we erachter dat Amerikaanse auto's meestal "a pile of crap" blijken te zijn (geen Chevvy voor Arnout dus...) en dat de meest robuuste auto's de Aziaten zijn. Helaas hebben ze hier geen leuke elegante Hyundai Getzjes of iets dergelijks. Het kleinste model wat je hier kan krijgen is een vierdeurs sedan, beter bekend als (zoals mijn broertje het zo mooi zei) de "proletenbak". Na een aantal Toyota Corolla's, Honda Civics e.d. gelokaliseerd te hebben (binnen ons budget = modellen uit 2001/2002 en max. 80.000 mile op de teller) verspreid over New Jersey gingen we afgelopen zaterdag en maandag ubergaar op pad om tweedehands auto's te bekijken.

Na een hoop sjofele, kapotte en vieze auto's gezien te hebben, en de beste auto op ons lijstje voor onze neus te hebben zien wegrijden, letterlijk (wtf! 5 min eerder en hij was van ons geweest!) bleven er eigenlijk maar een goede auto over, die we dus afgelopen maandag ook hebben gekocht: een 2002 Ford Focus SE automaat met 2.0 liter motor en 70.000 mile erop (oh en voor de vrouwen: hij is donkergrijs). Geen Aziaat dus maar we vinden de Ford stiekem ook wel veel leuker (en ik kom ook nog eens uit een Ford-gezin! Transit, dat dan weer wel). Na de avond ervoor een website met onderhandelingsmethoden voor tweedehands auto's te hebben gelezen heb ik hem ook nog eens voor $6600 meegekregen ipv $7500, moehaha! Hij is echt mooi en schoon en rijdt lekker (wel weer ff wennen aan de automaat) en is vooral erg groot (baby got back! hahaha). Dus het ziet ernaar uit dat we onze eerste auto hebben gekocht. Mede dankzij opa van der Meer overigens: bedankt opa!!

En nu maar kijken hoelang hij blijft rijden...