Let's go Mets go!

April is alweer een tijdje onderweg, sterker nog, het is al mei! Dat betekent dat het baseballseizoen alweer een maand onderweg is: de hoogste tijd dus om weer eens naar een wedstrijd te gaan.

Hoewel we natuurlijk eigenlijk Yankees-fans zijn (The Bronx! Woohoo!!) zijn we wat teams aanmoedigen betreft vrij flexibel (zie weblog oktober: moeiteloos werd er overgeschakeld van Yankees naar aartsvijand Red Sox, tot groot onbegrip van Arnout's professor). Dus toen Menno en Marjolijn hier een week geleden waren en graag naar de Mets wilden: geen probleem. Baseball is baseball, ja toch? (was het met voetbal maar zo simpel, dan was het bij ons thuis een stuk gezelliger tijdens de klassiekers ;)

klaar voor een dagje Shea Stadium!


Net als de Yankees is dit voor de Mets het laatste seizoen in hun oude stadion, en verrijst er een nieuw stadion pal naast het oude. We moesten het dus nog even met de oude meuk doen, en de plaatsen die volgens de meneer in de Mets-winkel de 'best available seats' waren, bleken helemaal bovenin het stadion te zijn. Een schitterend uitzicht op Manhattan, dat wel, maar erg winderig... Dat mocht de pret niet drukken: Menno had echte major league-brand kauwgom bij waar we lekker op konden knauwen (net als de spelers, hoera), en samen met Arnout schafte hij gelijk ook maar een Mets-petje aan, en een Budweiser in een Shea-stadium memorial flesje. En om de dag compleet te maken wonnen ze nog ook!

een beetje hoog...

maar dan heb je ook wat!

kauwgom kauwen om warm te blijven

De volgende keer gaan we maar weer eens naar een Yankees-game, anders zijn we helemaal niet meer geloofwaardig als fans natuurlijk...

Rollercoaster ride

Je weet dat het kan gebeuren als je voor een tijdje naar het buitenland gaat. Of je er nou een paar maanden op vakantie gaat, een jaartje gaat studeren of een paar jaar gaat wonen. Je denkt er wel bij na, maar kan het je toch niet zo goed voorstellen, en het is tot nu toe al zolang goed gegaan. Met al die mensen die oud zijn of chronisch ziek.

Toch moest ik er ook aan geloven toen mijn moeder me op maandagochtend 7 april voor het eerst op mijn Amerikaanse mobiel belde (geen goed teken dus): mijn allerliefste opa had in een rap tempo van 4 weken het land van de levenden verlaten. En binnen 15 minuten had ik een ticket naar Nederland geboekt, een dag later zat ik in het vliegtuig, en toen ik wakker werd vloog ik zo over de Kaag dat gekke, platte, in gekleurde vakjes verdeelde landje weer binnen. Vaag...

Kort samengevat was het een emotionele achtbaan van 3 dagen. Heel erg leuk om iedereen weer te zien, maar verkeerde gelegenheid.

Gelukkig waren er ook heel veel leuke en gezellige momenten, met als hoogtepunt: het eerste bezoek aan mijn nichtje Veerle!! Bij aankomst in Zoetermeer zat de hele familie me al op te wachten en kreeg ik gelijk Veerle plus flesje in mijn armen om haar de komende 24 uur (bijna) niet meer los te laten (ik had dan ook wat in te halen!). Het was echt genieten aangezien ze al 3 maanden was en dus iets communicatiever dan een pasgeboren baby (en vooral minder breekbaar). Een prachtig mooi, lief, makkelijk, vrolijk meisje: ik ben helemaal verliefd! Uiteraard zijn er heel wat foto's gemaakt (vooral om Arnout jaloers te maken natuurlijk ;), ziehier:

lieeeeef!!!

gelijk flesje erin

Matthijs was ook alweer groot geworden!

Gezondheidszorg

'Even' naar de huisarts voor een zalfje omdat je een droog plekje op je hand hebt dat niet weggaat (dat krijg je als je de hele dag latex handschoenen draagt...). In Nederland zou dat zo gaan: je ligt om 7 uur 's ochtends voor de deur bij de huisarts, bent om half 8 als eerste aan de beurt en staat om 8:40 (max) weer buiten. Of je hebt om half twee 's middags een afspraak, bent om half 3 aan de beurt (dat dan weer wel) en staat om 14:40 (max) weer buiten. Maar niet hier! Hier gaat dat zo:

Aangezien de huisartsenpost bij het lab om de hoek ligt dacht ik er snel even overdag langs te wippen. De afspraak was om 11:15, en naief als ik ben had ik om 12:00 al weer wat anders staan... Maar goed, daar aangekomen me gemeld bij de balie (er moet ergens een fabriek zijn waar ze baliemedewerkers maken die geirriteerd en bot reageren omdat jij ze stoort in het gesprek met hun collega/hun moeder aan de telefoon/al het andere wat ze aan het doen waren behalve hun werk) waarna ik kon plaatsnemen in de wachtkamer. Ook al een beleving op zich: rust is niet het beste medicijn hier, maar een grote TV aan de muur die heel hard staat en waar continu de Health Channel (met dr. Gupta, voor de mensen die naar Oprah kijken) op te zien is, afgewisseld met reclames voor allerhande medicijnen die je toch vooral zometeen even bij je dokter moet aankaarten want wie weet is het wel wat voor jou... Ik was in ieder geval blij dat ik daar niet met hoofdpijn, griep of sinusitis hoefde te zitten.

Na 20 minuten (11:35 dus) werd ik binnengeroepen, dus die afspraak van 12:00 ging ik makkelijk halen... dacht ik. Eerst met de zuster mee naar een Exam Room (nummer 6). Daar vroeg ze of ik op het moment pijn had, hoe lang ik was, en werd ik gewogen, mijn temperatuur opgenomen (met een geinig wegwerpdingetje onder mijn tong) en mijn bloeddruk gemeten. Daarna ging ze weer weg en zou de dokter zo komen. Zat ik daar in dat kleine kamertje, op een bed met van dat papier erop, te wachten, en te wachten. De zuster had ook een gewaad klaargelegd 'voor als de dokter je wil onderzoeken, en de opening moet aan de achterkant.' Voor de dokter stond er een krukje, het leek echt precies een scene uit 'House MD'. Helaas kwam daarna niet Hugh Laurie binnen (verdorie!) maar dr. Paul Kim, ook een prima vent. Ik liet het plekje zien, hij zei inderdaad, daar moet een zalfje op, verder had hij nog een paar vragen aangezien ik daar voor het eerst was, en dat was het... dacht ik. 'Nou dan kunt u zich nu uitkleden en dat gewaad aandoen, en let erop dat de opening aan de achterkant moet, en dan kom ik zo terug.' Hallo, het plekje zit op mijn HAND!

Vervolgens helemaal binnenstebuiten gekeerd en gechecked (oren, ogen, keel, hartslag, ademhaling, organen, reflexen... je kan het zo gek niet bedenken) en ook nog bloed en urine in moeten leveren! Ach ja eens moet de eerste keer zijn dat je in een potje mag plassen, weer een ervaring rijker. Ik weet niet waarom ze het allemaal nodig hebben, maar verdenk ze ervan dat ze elke keer alles grondig checken omdat ze anders aangeklaagd kunnen worden... Verder was het weer een lekkere puriteinse aangelegenheid: ze zijn als de dood dat je je gewaad met de open kant naar voren aan doet, want o wee als de dokter je bloot ziet (is hij daar niet voor opgeleid?), en door dat ding wordt het hele onderzoek een beetje vaag, hij onderzoekt al je organen maar zorgt ervoor dat het kleed er netjes overheen blijft liggen (?!).

En om 12:40 stond ik weer buiten...

Al met al moet ik zeggen dat het qua gezondheidszorg prima geregeld is hier (als je eenmaal doorhebt hoe het werkt, en mits je verzekerd bent, gelukkig ben je dat automatisch als je bij een universiteit werkt hier). Misschien een beetje overdreven maar ze nemen in ieder geval lekker de tijd voor je. Het was die 30 dollar co-pay* meer dan waard!


*van mijn verzekeraar moet ik bij elk bezoek aan de huisarts 30 dollar zelf betalen, en bij de tandarts vijf. Ben nu wel benieuwd wat ik bij de tandarts allemaal voor die 5 dollar ga krijgen... wordt vervolgd!

Chim chim cheree!

Net twee heel erg gezellige, maar ook drukke weken gehad, waarin we weer het een en ander hebben meegemaakt. Tijd voor een nieuw blogje dus (eeeeindelijk, hehe).

Allereerst kwamen mijn ouders een weekje langs! Ze zijn vorige week met een hele hoop foto's en filmpjes weer teruggekeerd, dus ik laat het aan hun om te vertellen wat ze allemaal hebben gezien hier. De reden waarom ze juist deze week kwamen was natuurlijk: mijn verjaardag! Die was helemaal super: zingende ouders aan je bed (hoelang was dat ook alweer geleden, jaartje of tien, vijftien?), een koffer vol kadootjes uit Nederland (bedankt iedereen!! mijn boeken-, DVD- en chocoladevoorraad zijn weer flink aangevuld) en Arnouts blueberry cheesecake als ontbijt!

Daarna de stad in, met nog even een kleine omweg langs het lab om een zelfgebakken appeltaart langs te brengen (ze doen hier helaas niet aan trakteren of verjaardagen vieren... hopelijk heb ik de trend gezet nu!). Ik mocht kiezen waar we heen gingen en omdat het te lekker weer was voor het MoMA werd het Ellis Island, de plek waar alle immigranten de VS binnenkwamen vroeger. Erg mooi en indrukwekkend. 's Avonds heerlijk uit eten geweest in een restaurantje downtown (in de wijk TriBeCa). Dus jullie hoeven je geen zorgen te maken, ik ben gruwelijk verwend, met als toppunt ook nog een pakketje per post uit Rijswijk vol met paaseitjes, hoera!!

Een week later kon ik eindelijk van het kado van mijn schoonouders gaan genieten: kaartjes voor de musical Mary Poppins op Broadway! Helaas hadden mijn ouders de dag daarvoor het goede weer mee terug naar Nederland genomen (of het onderweg uit het vliegtuig geflikkerd gezien het paasweekend) want het hoosde de hele dag. Dus op naar de stad in onze mooiste kleren - met bergschoenen (want: waterdicht) eronder...

Het theater waar we heen zouden gaan was het New Amsterdam Theatre (hoe toepasselijk!) op 42nd Street, gebouwd in 1903 in art nouveau stijl en daarmee het oudste nog bestaande theater op Broadway. Binnen zag alles er dus ook heel mooi uit, alhoewel er weinig van te zien was aangezien de zaal volgepakt zat met mensen (er stonden zelfs overal losse stoelen naast de rijen met vaste stoelen om extra zitplaatsen te maken). Helaas weer ons fototoestel vergeten (argh!), dus hier wat plaatjes van Internet voor het idee:

En toen kon de show beginnen! Het decor en de stunts die we te zien kregen waren echt heel gaaf, het verhaal was meer zoals in het boek dan in de film zodat we ook nog wat nieuws te zien kregen, en er waren nieuwe liedjes bijgeschreven. Het Amerikanen-proberen-Brits-accent-te-doen was even wennen, maar na 10 minuten viel dat ook (bijna) niet meer op. In een woord: geweldig!! Zelfs Arnout (de musical-hater, maar wel een groot liefhebber van de film) vond het super en zei zelfs dat hij nog wel een keertje zou willen (...). Nu zingen we dus al de hele week alle liedjes mee, een goed begin van de lente!

Poll closed

De stembureaus in Texas, Ohio, Vermont en Rhode Island zijn gesloten, net zoals de poll op onze blog. Dank aan iedereen voor het stemmen, het was heel mooi om te zien dat Obama in NL blijkbaar ook steeds meer aandacht heeft gekregen: waar jullie in het begin nog Clinton stemden heeft hij haar op het laatste moment ruim ingehaald (daarnaast ook fijn om aan deze reacties te kunnen zien dat de blog blijkbaar nog wel gelezen wordt ;)

De vraag blijft: willen jullie dat Obama president wordt, of gaat hij het ook echt worden? Helaas was de uitslag van "Crucial Tuesday" niet zo duidelijk als onze poll, en is er nog steeds geen Democratische presidentskandidaat. Iedereen hoopte dat Obama het merendeel zou winnen zodat het eindelijk eens afgelopen zou zijn. Behalve John McCain natuurlijk, die kan zich nu heerlijk in alle rust gaan voorbereiden op november terwijl de Democraten lekker verder ruzieen tot augustus (want daar ziet het nu wel naar uit).

Zelfs wij hebben het wel een beetje gehad. De angst dat Clinton het toch voor elkaar gaat krijgen om via "foul play" de democratische kandidaat te worden is altijd aanwezig en best realistisch in dit gekke land; aan de andere kant, ze heeft geen schijn van kans tegen McCain (mensen hebben vaak geen idee hoeveel mensen hier een hekel hebben aan de Clintons), dus dan wordt het in November gewoon weer 4 jaar een surrogaat-Bush. (detail: hij heet John W. McCain) Mocht ze onverhoopt toch president worden, dan wordt het voor ons in ieder geval een stuk onaantrekkelijker om langer in de VS te blijven dan strikt noodzakelijk (mits jullie er voor zorgen dat Verdonk, Wilders, Bos en Balkenende pleiten zijn ;)



Liberal Terror Alert - de conservatieven houden ook niet zo van Clinton (en ook niet van alle andere liberalen overigens)


Gelukkig ligt Obama nog steeds voor wat betreft delegates, sterker nog, aan die voorsprong is vrijwel niets veranderd na dinsdag. De komende week zijn Wyoming en Mississippi aan de beurt, en als hij deze twee gewoon wint (wat in de lijn der verwachting ligt) is er niks aan de hand, en zal het net zijn alsof 4 maart nooit is gebeurd. Normaal zou ik zeggen: in the pocket, maar nu is het nog maar afwachten of en wat de schade is van Super Tuesday 2. Maar het is tenslotte de "campaign of hope", dus we hopen er maar weer het beste van!