"By Wednesday it will be over..."

"...the Democrats want to end this", aldus Tim Russert, de 'number one pundit' (politiek commentator, vgl. Ferry Mingelen) afgelopen woensdagavond aan de bar van het Palace Hotel in NYC. Ik vroeg hem of komende zaterdag, wanneer er over het lot van Michigan en Florida beslist wordt, nog een verschil kan maken, waarop hij antwoorde dat zelfs als het besluit morgen in het voordeel van Clinton uitvalt, Barack Obama aanstaande woensdag alsnog wordt gepresenteerd als de 'Democratic Nominee'.

Hoe kwam ik in gesprek met een van de bekendste TV-persoonlijkheden van Amerika?  Afgelopen woensdag was de derde bijeenkomst van de Radio City Speaker Series waarin prominente politici met elkaar in debat gaan of een monoloog afsteken (bijv. Al Gore en Bill Clinton). Els, die twee maanden in NY werkt, had ons op het debat tussen John Edwards en Rudy Giuliani onder leiding van Tim Russert gewezen. Voor de heren een mooie manier om geld te verdienen na een mislukte gooi naar het presidentschap, voor ons een kans om twee bekende politici in levende lijve te zien en een voorproefje te krijgen van de aankomende verkiezingen.

Het decor van deze clash was de indrukwekkende Radio City Music Hall, waar een avond eerder nog 'Sex and the City' in premiere was gegaan. Omdat de zaal niet helemaal gevuld was kregen we een gratis upgrade van het derde (!!!) balkon naar een van de eerste twintig rijen. Het debat was geweldig: twee getalenteerde mannen met veel linkse en rechtse retoriek. Het publiek liet zich continu gelden middels luid applaus, geboe of gejuich. Het debat gaf een inkijkje in de tactieken van beide politieke partijen: de Republikeinen gaan  verdeel en heers spelen door de verschillen tussen Clinton en Obama te benadrukken (bijv. McCain is voor een Gas-tax, Clinton eveneens, maar Obama niet). Aan de andere kant hamerde John Edwards continu over McCain als Bush III, een vergelijking die aardig klopt m.b.t. zijn Irak en economisch beleid, maar spaak loopt op andere fronten. Kortom, het beloven interessante maanden te worden.

Na afloop van het debat zochten Els, Joke en ik een bar in de buurt van onze bushalte om de avond af te sluiten; we kwamen uit in het Palace Hotel. Halverwege ons eerste biertje liep Tim Russert binnen, een politiek analist met een flinke dosis politieke invloed. Toen hij na Obama's overwinning in North-Carolina verklaarde "we now know who the democratic nominee is going to be [Obama]", reageerde het Clinton kamp teleurgesteld en woest. De Clintons weten als geen ander dat Russert het vaak bij het juiste eind heeft, in maart 1992 verklaarde hij bijv. de overwinning voor Bill Clinton (i.t.t. de bewering van Hillary afgelopen week dat het in juni pas een gelopen race was). Een invloedrijke man dus, wiens oordeel zwaar weegt in politiek Amerika.

Na enig overleg durfde ik het aan om hem te benaderen. Na het bestellen van drankjes sprak ik hem aan, een beetje verlegen, maar ik had zijn aandacht. Kort spraken we over de avond, waarvan hij hoopte dat de verschillen tussen de Republikeinen en Democraten goed naar voren waren gekomen. Langzaam probeerde ik het gesprek naar de actualiteit te brengen, maar ik werd onderbroken toen hij over zijn reizen in Nederland begon. Uiteindelijk stelde ik hem "de vraag": wie wordt de democratische kandidaat en hoe moeizaam gaat zijn/haar verkiezing nog worden? Waarop Russert mij toevertrouwde "by Wednesday it will all be over, the Democrats want to end this...the superdelegates will move to him [Obama!] on Tuesday evening and Wednesday morning." De vraag die weken door ons hoofd spookte was nu persoonlijk beantwoord door Amerika's meest gerespecteerde 'pundit'. Uiteraard liep het gesprek af met het zetten van zijn handtekening op onze entreekaartjes. Op weg naar zijn hotelkamer groette hij ons met een saluut; "the Dutch, goodnight".

SHOPPEN!!!

Na een gekke twee maanden (kort samengevat: overlijden Opa de Bakker, verhuizing van Joke d'r Lab, deadlines van Arnout's colleges en bezoek van Marjolijn, Menno, Hedwig, Ajolt, Cindy en Sara) waren we toe aan wat ontspanning. En wat doe je dan als echte New Yorker? Precies, SHOPPEN!!! Samen met Sonja (collega van Joke) zijn we op een prachtige zaterdag de stad ingetrokken om ons geld over de balk te smijten. Het toeristische South Street Seaport bleek een perfecte plek om te beginnen. Alle grote winkelketens zijn er op loopafstand van elkaar te vinden en het is een van de weinige voetgangersgebieden in New York met, jawel, enkele terrasjes. Bijna Europese gezelligheid dus. We konden het dan ook niet laten om eerst een terras op te duiken voor een hapje en drankje. Deze stevige bodem kwam goed van pas voor ons urenlange bezoek aan meerdere kledingwinkels, dat uiteraard weer op het terras werd afgesloten.

Joke en Sonja in South Street Seaport

Maar daar hield de dag nog niet op. Aangezien we sinds onze aankomst in de Verenigde Staten amper tijd hebben gehad om te shoppen (we liepen nog steeds op onze vier jaar oude sneekers) moest er flink worden ingeslagen nu we de kans hadden. We verplaatsten ons naar SoHo, een van de leukste stukken van de stad, waar we na een pitstop bij de Starbucks weer aan het winkelen sloegen. Rond etenstijd zaten we er allemaal flink doorheen; we zijn zeker geen natuurtalenten wat shoppen betreft. We hebben vervolgens een goed Italiaans restaurant opgezocht om op een goede afloop van de dag en een drukke periode te proosten. De wijn was uitstekend, alhoewel het dan altijd schrikken is als je dezelfde wijn voor 1/6 van de restaurantprijs in de winkel tegenkomt...), het eten heerlijk en het uitzicht op het Empire Sate Building in de verte een mooie herinnering aan waar we ons bevonden...

Eten in the Village met in de verte het Empire State Builidng

Kortom, een heerlijke dag in the City!

Let's go Mets go!

April is alweer een tijdje onderweg, sterker nog, het is al mei! Dat betekent dat het baseballseizoen alweer een maand onderweg is: de hoogste tijd dus om weer eens naar een wedstrijd te gaan.

Hoewel we natuurlijk eigenlijk Yankees-fans zijn (The Bronx! Woohoo!!) zijn we wat teams aanmoedigen betreft vrij flexibel (zie weblog oktober: moeiteloos werd er overgeschakeld van Yankees naar aartsvijand Red Sox, tot groot onbegrip van Arnout's professor). Dus toen Menno en Marjolijn hier een week geleden waren en graag naar de Mets wilden: geen probleem. Baseball is baseball, ja toch? (was het met voetbal maar zo simpel, dan was het bij ons thuis een stuk gezelliger tijdens de klassiekers ;)

klaar voor een dagje Shea Stadium!


Net als de Yankees is dit voor de Mets het laatste seizoen in hun oude stadion, en verrijst er een nieuw stadion pal naast het oude. We moesten het dus nog even met de oude meuk doen, en de plaatsen die volgens de meneer in de Mets-winkel de 'best available seats' waren, bleken helemaal bovenin het stadion te zijn. Een schitterend uitzicht op Manhattan, dat wel, maar erg winderig... Dat mocht de pret niet drukken: Menno had echte major league-brand kauwgom bij waar we lekker op konden knauwen (net als de spelers, hoera), en samen met Arnout schafte hij gelijk ook maar een Mets-petje aan, en een Budweiser in een Shea-stadium memorial flesje. En om de dag compleet te maken wonnen ze nog ook!

een beetje hoog...

maar dan heb je ook wat!

kauwgom kauwen om warm te blijven

De volgende keer gaan we maar weer eens naar een Yankees-game, anders zijn we helemaal niet meer geloofwaardig als fans natuurlijk...

Rollercoaster ride

Je weet dat het kan gebeuren als je voor een tijdje naar het buitenland gaat. Of je er nou een paar maanden op vakantie gaat, een jaartje gaat studeren of een paar jaar gaat wonen. Je denkt er wel bij na, maar kan het je toch niet zo goed voorstellen, en het is tot nu toe al zolang goed gegaan. Met al die mensen die oud zijn of chronisch ziek.

Toch moest ik er ook aan geloven toen mijn moeder me op maandagochtend 7 april voor het eerst op mijn Amerikaanse mobiel belde (geen goed teken dus): mijn allerliefste opa had in een rap tempo van 4 weken het land van de levenden verlaten. En binnen 15 minuten had ik een ticket naar Nederland geboekt, een dag later zat ik in het vliegtuig, en toen ik wakker werd vloog ik zo over de Kaag dat gekke, platte, in gekleurde vakjes verdeelde landje weer binnen. Vaag...

Kort samengevat was het een emotionele achtbaan van 3 dagen. Heel erg leuk om iedereen weer te zien, maar verkeerde gelegenheid.

Gelukkig waren er ook heel veel leuke en gezellige momenten, met als hoogtepunt: het eerste bezoek aan mijn nichtje Veerle!! Bij aankomst in Zoetermeer zat de hele familie me al op te wachten en kreeg ik gelijk Veerle plus flesje in mijn armen om haar de komende 24 uur (bijna) niet meer los te laten (ik had dan ook wat in te halen!). Het was echt genieten aangezien ze al 3 maanden was en dus iets communicatiever dan een pasgeboren baby (en vooral minder breekbaar). Een prachtig mooi, lief, makkelijk, vrolijk meisje: ik ben helemaal verliefd! Uiteraard zijn er heel wat foto's gemaakt (vooral om Arnout jaloers te maken natuurlijk ;), ziehier:

lieeeeef!!!

gelijk flesje erin

Matthijs was ook alweer groot geworden!

Gezondheidszorg

'Even' naar de huisarts voor een zalfje omdat je een droog plekje op je hand hebt dat niet weggaat (dat krijg je als je de hele dag latex handschoenen draagt...). In Nederland zou dat zo gaan: je ligt om 7 uur 's ochtends voor de deur bij de huisarts, bent om half 8 als eerste aan de beurt en staat om 8:40 (max) weer buiten. Of je hebt om half twee 's middags een afspraak, bent om half 3 aan de beurt (dat dan weer wel) en staat om 14:40 (max) weer buiten. Maar niet hier! Hier gaat dat zo:

Aangezien de huisartsenpost bij het lab om de hoek ligt dacht ik er snel even overdag langs te wippen. De afspraak was om 11:15, en naief als ik ben had ik om 12:00 al weer wat anders staan... Maar goed, daar aangekomen me gemeld bij de balie (er moet ergens een fabriek zijn waar ze baliemedewerkers maken die geirriteerd en bot reageren omdat jij ze stoort in het gesprek met hun collega/hun moeder aan de telefoon/al het andere wat ze aan het doen waren behalve hun werk) waarna ik kon plaatsnemen in de wachtkamer. Ook al een beleving op zich: rust is niet het beste medicijn hier, maar een grote TV aan de muur die heel hard staat en waar continu de Health Channel (met dr. Gupta, voor de mensen die naar Oprah kijken) op te zien is, afgewisseld met reclames voor allerhande medicijnen die je toch vooral zometeen even bij je dokter moet aankaarten want wie weet is het wel wat voor jou... Ik was in ieder geval blij dat ik daar niet met hoofdpijn, griep of sinusitis hoefde te zitten.

Na 20 minuten (11:35 dus) werd ik binnengeroepen, dus die afspraak van 12:00 ging ik makkelijk halen... dacht ik. Eerst met de zuster mee naar een Exam Room (nummer 6). Daar vroeg ze of ik op het moment pijn had, hoe lang ik was, en werd ik gewogen, mijn temperatuur opgenomen (met een geinig wegwerpdingetje onder mijn tong) en mijn bloeddruk gemeten. Daarna ging ze weer weg en zou de dokter zo komen. Zat ik daar in dat kleine kamertje, op een bed met van dat papier erop, te wachten, en te wachten. De zuster had ook een gewaad klaargelegd 'voor als de dokter je wil onderzoeken, en de opening moet aan de achterkant.' Voor de dokter stond er een krukje, het leek echt precies een scene uit 'House MD'. Helaas kwam daarna niet Hugh Laurie binnen (verdorie!) maar dr. Paul Kim, ook een prima vent. Ik liet het plekje zien, hij zei inderdaad, daar moet een zalfje op, verder had hij nog een paar vragen aangezien ik daar voor het eerst was, en dat was het... dacht ik. 'Nou dan kunt u zich nu uitkleden en dat gewaad aandoen, en let erop dat de opening aan de achterkant moet, en dan kom ik zo terug.' Hallo, het plekje zit op mijn HAND!

Vervolgens helemaal binnenstebuiten gekeerd en gechecked (oren, ogen, keel, hartslag, ademhaling, organen, reflexen... je kan het zo gek niet bedenken) en ook nog bloed en urine in moeten leveren! Ach ja eens moet de eerste keer zijn dat je in een potje mag plassen, weer een ervaring rijker. Ik weet niet waarom ze het allemaal nodig hebben, maar verdenk ze ervan dat ze elke keer alles grondig checken omdat ze anders aangeklaagd kunnen worden... Verder was het weer een lekkere puriteinse aangelegenheid: ze zijn als de dood dat je je gewaad met de open kant naar voren aan doet, want o wee als de dokter je bloot ziet (is hij daar niet voor opgeleid?), en door dat ding wordt het hele onderzoek een beetje vaag, hij onderzoekt al je organen maar zorgt ervoor dat het kleed er netjes overheen blijft liggen (?!).

En om 12:40 stond ik weer buiten...

Al met al moet ik zeggen dat het qua gezondheidszorg prima geregeld is hier (als je eenmaal doorhebt hoe het werkt, en mits je verzekerd bent, gelukkig ben je dat automatisch als je bij een universiteit werkt hier). Misschien een beetje overdreven maar ze nemen in ieder geval lekker de tijd voor je. Het was die 30 dollar co-pay* meer dan waard!


*van mijn verzekeraar moet ik bij elk bezoek aan de huisarts 30 dollar zelf betalen, en bij de tandarts vijf. Ben nu wel benieuwd wat ik bij de tandarts allemaal voor die 5 dollar ga krijgen... wordt vervolgd!