Net als in de film

Ergens in januari kregen alle postdocs hier bij AECOM (of Einstein zoals de meest gangbare naam nu is, komt door het nieuwe logo) een mailtje met de vraag of ze vrijwillig jurylid wilde zijn bij de NYC Science and Engineering Fair. De naam zegt het al, het is een wetenschapsdag voor middelbare scholieren die hun projecten tentoonstellen. Omdat je zo'n Science Fair regelmatig in Amerikaanse films terugziet was ik wel erg benieuwd hoe dat er nou in het echt aan toe zou gaan en heb me dus gelijk opgegeven.

Het hele evenement bestaat uit voorrondes de ene dag, en dan een paar weken later een finaledag waar de projecten uitgekozen worden die mee mogen doen aan de internationale rondes en dus NYC mogen representeren. Het zou eigenlijk georganiseerd moeten worden door de New York Academy of Sciences, maar sinds vorig jaar heeft CUNY (the City University of New York) het overgenomen. De voorrondes (die plaats vonden op zondag 1 maart) waren dan ook op de hoofdlocatie van CUNY aan de Upper West Side (ten noorden van Columbia University).
 

Daar aangekomen waren Sonja en ik erg benieuwd: kom maar op met die zelf gebouwde zonnestelsels van piepschuim en vulkanen en dat soort dingen! We waren dan ook een beetje teleurgesteld toen er meer dan 300 kartonnen posterborden op ons stonden te wachten... blijkbaar was het allemaal iets geavanceerder en serieuzer dan we hadden gedacht. De meeste studenten waren ook seniors, in het laatste jaar van de middelbare school dus die volgend jaar naar college gaan. Misschien moeten we volgende keer bij een basisschool gaan kijken?

Het jureren ging als volgt: je werd ingedeeld in een van de 14 categorieen (ik in Animal Science, Sonja in Medicine and Health, van tevoren mochten we 3 voorkeuren opgeven) en uit die categorie kreeg je vijf projecten toebedeeld met bijbehorende electronische scoreformulieren (denk Cito toets). Van 11-1 was de zaal (die verdacht veel lijkt op de Harry Potter dining hall op Harvard) geopend voor publiek en konden de juryleden (incognito) alvast een blik op de posters werpen. Daarna hadden we van 1:30-4 de tijd om de scholieren individueel te interviewen bij hun posters en vervolgens te beoordelen via de formulieren. Ik moet zeggen: dat is vrij intensief, en na 5 projecten was ik ook echt gaarrr... Het was ook nog best lastig aangezien de projecten niet echt van gelijk niveau waren: sommige scholieren bedenken thuis zelf iets wat ze uitvoeren met zeer beperkte hulpmiddelen, anderen krijgen hulp van hun overenthousiaste leraar en maken gebruik van de (nog steeds beperkte) materialen op hun school, en weer anderen gaan stage lopen op een echt laboratorium waar ze gewoon op een project worden gezet wat ze niet zelf hebben bedacht maar wat wel heel erg geavanceerd is uiteraard. Ik moest dus twee hele enthousiaste freshmen (1e jaar middelbare school) die zoetstof op een paar platwormen hadden gegooid (erg goed project trouwens!) vergelijken met een senior die 3 maanden in een lab aan het kweken van stamcellen had gewerkt... de hele zomervakantie dus, is er iemand in Europa die dat ooit heeft gedaan ??

Een aantal dagen later was op de website van de NYCSEF te lezen dat er van de 300+ projecten er 141 door waren naar de finaleronde, die afgelopen woensdag 25 maart plaatsvond in het American Museum of Natural History. Daar aangekomen hoorde ik dat ik dit keer in mijn voorkeurscategorie (Cellular and Molecular Biology) was ingedeeld. De blijheid was van korte duur, want meteen kwam er een wanhopig persoon van de organisatie op me af die vroeg of ik asjeblieft in de categorie Microbiology wilde jureren want daar waren te weinig mensen voor. Natuurlijk zei ik weer ja en had er gelijk spijt van. Bacterien, ieuw... (op zich paste ik dus wel beter in de categorie der ruggegraatlozen ;)

  

Gelukkig maakt het bij basaal onderzoek niet zo heel veel uit welk organisme je als model neemt, de technieken en mechanismen zijn vaak vrijwel hetzelfde. Het was dus weer een erg leuke en vooral interessante middag, dit keer waren het echt de beste scholieren en ze weten zoveel, het was soms alsof je met een stel graduate students (aio's) aan het praten was. En hoewel de hele tijd werd benadrukt dat deze scholieren het allemaal vrijwillig in hun vrije tijd doen en het niet verplicht is op school, is het wel bijna een vereiste als je naar een goede vervolgopleiding en -universiteit wil. Deze kinderen zijn echt al van jongs af aan gewend om aan hun CV te werken, iets waar ik eigenlijk pas twee jaar geleden mee begonnen ben... Een interessant kijkje in de Amerikaanse cultuur dus weer. Ik kijk al uit naar volgend jaar!

Partytime!

Het was weer eens zover, tijd om jarig te zijn! En nog wel op mijn echte geboortedag: vrijdag de 13e. Alle reden voor een mooi feestje dacht ik zo. Waar vorig jaar mijn ouders nog fungeerden als feestgedruis (gezellig!) had ik dit jaar daadwerkelijk genoeg vrienden gemaakt om echt iets te organiseren.

De dag begon goed: Arnout moest vroeg richting New Brunswick maar had toch een heel ontbijt geregeld plus een kadootje: kaartjes voor het uitverkochte (dacht ik) concert van Keane in de Radio City Music Hall! Woohoo! Nu alleen nog 2 maanden wachten tot 27 mei...


Van Arnout moest ik wel mooie kleren aan, waardoor alle sjofele wetenschappers bijna een hartverzakking kregen... je weet pas dat je er normaal gesproken als een sloeber uitziet als je eens een keer iets moois aandoet en dan heel vreemd wordt aangekeken de hele dag. Nou ja, dat was het hele punt natuurlijk ook, het was tenslotte mijn dag! Mijn collega's hadden 's middags een klein feestje geregeld met mijn lievelings Chinese taart (speciaal door Harry meegebracht uit Flushing), die is namelijk niet zo zoet als de Amerikaanse variant.



it's mine, it's all mine!


make a wish!


Sonja, Bo, Yasmin, Yongwei, Elena, KyeRyoung



Uwe, Winfried, Elena, Terry, Harry


's Avonds met vrienden naar de Upper West Side om bij Calle Ocho 11 pitchers sangria weg te drinken:





de 'early shift': Annie, Kat, ik, Sonja, Laura, Raf, Harry, Steve, Arnout


ik, Sonja, Laura


Elena, Gleyder, Laura, ik


kadobon voor Max Brenner (chocoladerestaurant): ze kennen me te goed!


Marién, Sergio, Laura


Harry, Elena


los Cubanos: Gleyder en Alex




Al met al een erg geslaagde dag, volgend jaar weer!

Van uitstel komt afstel

Jawel. De operatie is voor de tweede keer afgelast, en dit keer permanent. Hier het waarom.

De reden om het de eerste keer uit te stellen was, zoals we al eerder schreven, een grote ader in de buurt van de tumor die op de MRI te zien was. De reden van zorg, weten we nu, is dat er een bepaald type tumor bestaat die heel veel bloedvaten aantrekt ("highly vascularized" dus) en om al dat bloed af te voeren loopt er meestal ook een grote ader vanaf de tumor. Onze chirurg dacht dus aan zo'n type tumor de vorige keer en was daarom zo bang voor een grote bloeding. Daarom wilde hij ook graag dat het Franse mannetje, die het angiogram maakte, alvast wat aanvoerende bloedvaatjes dicht zou stoppen zodat er minder bloed in de tumor zou zitten.

Op vrijdag belden ze met elkaar en kreeg de chirurg het goede nieuws: de tumor had helemaal niet veel aanvoerende bloedvaatjes en de grote ader die daar liep had helemaal niks met de tumor te maken. Het is een van de grote afvoerende vaten uit de hersenen die eigenlijk aan de voorkant naar buiten zou moeten lopen. In plaats daarvan maakt hij een grote bocht door de punt van de temporaalkwab en eindigt hij pas ergens achterin de hersenen, naast de plek waar ook een ander groot afvoerend vat naar buiten gaat. Absoluut geen probleem, heel veel mensen hebben afwijkingen in de aanleg van hun bloedvaten. Stom toeval dat hij precies langs de tumor loopt (die ook wel moeilijk te missen is hoor moet ik zeggen).

Maandagochtend. Wij moeten om 4:30 opstaan en met de auto naar Manhattan (de bus rijdt nog niet zo vroeg) omdat we al om 6 uur 's ochtends in het ziekenhuis moeten zijn. Eindelijk is het zover. De chirurg zei het nog afgelopen woensdag: het uitstellen vorige keer was heel vervelend, maar nu gaat het echt gebeuren hoor, nu ben je er echt vanaf! Over een week is dat ding uit je hoofd en hoef je er nooit meer aan te denken.

Op de pre-surgical afdeling verbaasde gezichten: jij was toch een maand geleden ook al hier? Klopt, maar vandaag gaat het door hoor. We zijn er klaar voor. Om zeven uur een MRI, waar Arnout weer "Cheerios" op zijn hoofd krijgt (dat is de term onder het verplegend personeel in ieder geval). De meneer van de MRI: Hee, was jij hier een maand geleden ook al niet? What happened? Tsja afgelast, maar nu gaat het echt gebeuren. Er is een angiogram gemaakt, dat zag er goed uit, iedereen is er klaar voor. Om 8:30 weer naar beneden naar de pre-op, infuus in de arm, wachten op de operatie van 9 uur. Eindelijk.

Maandagochtend. De chirurg gaat voor de operatie eerst even langs bij het Presbyterian om samen met zijn arts-assistent en dr. Gobin het angiogram met eigen ogen te bekijken. En hij is toch iets minder positief. Oke, het afvoerende bloedvat staat niet in verbinding met de tumor, maar het ligt er wel bovenop, en wordt als het ware zelfs een klein beetje ingebed door de tumor. Geen probleem voor de operatie hoor, het wordt een makkie om die tumor er in zijn geheel uit te halen zonder het vat te beschadigen. Maar wat als de tumor eenmaal weg is? Dan is het vat zijn ondersteuning kwijt en gaat maar een beetje zwerven door die lege ruimte totdat hij een nieuwe positie heeft gevonden. Maar verandering van positie betekent verandering van de bloedstroom, en in het slechtste geval (1% kans) zou dat kunnen leiden tot veneuze trombose. Als hierdoor de ader zou worden geblokkeerd leidt dat tot een hersenbloeding waarbij de helft van de hersenen is betrokken. Misschien moeten we de operatie dan toch maar weer heroverwegen...

Maandagochtend, bijna negen uur, in de pre-op. De assistente, Patsy, komt aanlopen. Oh goed, want we moesten haar het CDtje met het angiogram nog geven voor de operatie. Hee, de chirurg is er ook bij. Gezellig.

Echt debiel, je weet dat het een slecht teken is als je de chirurg ziet voordat je in de operatiekamer bent. Je hebt het zelfs al een keer meegemaakt. En nog denk je "Gezellig". Gewoon omdat het hele idee van weer de operatie afzeggen nog nooit bij je is opgekomen.

Dit is wat hij ons te vertellen had: normaal gezien zou hij de tumor er zo uit kunnen halen met een minimaal risico van bijna nul (want zo'n goede chirurg is het), en daar is hij ook altijd vanuit gegaan. Maar nu met die rare ader en de eventuele trombose is het risico ineens al 1% geworden. En dat vindt hij te groot voor een in theorie gezond persoon (want de tumor geeft nog geen symptomen). Dus hij gaat de operatie alleen doen als het noodzakelijk is, dat is als de tumor weer gaat groeien. En niemand weet wanneer dat is natuurlijk. Over een jaar, vijf jaar, 10 jaar, 50 jaar? Voorlopig ziet het er in ieder geval rustig uit.

De tekening waarmee Dr. Gutin ons de situatie uitlegde. Links mijn neus, rechts mijn achterhoofd. F staat voor Frontal Lobe, T voor Temporal Lobe. Boven een zijaanzicht, onder een van voren gezien. De ader waar het om gaat zou ter hoogte van mijn neus moeten weglopen maar maakt een bocht richting de tumor en verder naar achteren. Op de onderste tekening is goed te zien dat de tumor de ader ondersteund. Tot slot, het witte gedeelte links van de tumor is een cyste.

Wat ze nu gaan doen is de tumor in de gaten houden met om de zoveel tijd een MRI. En verder is het advies: vergeet dat ding en pak je leven weer op. Gaat ook wel lukken hoor. Maar dat zal nog wel even tijd kosten.

Dit was dus ook (hopelijk) de laatste blog over de tumor. Vanaf nu weer gezellige verhaaltjes over bv. de Inauguration van Barack Obama (20 januari) en meer dingen uit het dagelijkse leven hier.

Vanuit een wit New York willen we iedereen bedanken voor de vele steunbetuigingen, Nederland bleek heel dicht bij huis te zijn! 

Een goed begin is...

Gelukkig nieuwjaar allemaal! Wij zijn het voor ons zo spannende 2009 rustig begonnen met een gezellige avond thuis met Peter, Annemarie en Lidwien. We hebben lekker thuis met Hollandse oliebollen, champagne en cabaret via uitzending gemist.nl het nieuwe jaar ingeluid (helaas zonder vuurwerk want dat is hier illegaal).

Ons jaar begon pas echt op vrijdag 2 januari met de eerste ingreep in het ziekenhuis. Zoals we in de vorige weblog hebben geschreven moest Arnout naar het Weill Cornell Medical College/New York Presbyterian Hospital voor een embo-angiogram (het in kaart brengen van de bloedvaten in de hersenen en blokkeren van het bloedvat dat naar de tumor loopt). Vinden jullie ook niet dat dr. Gobin op een poppetje uit Liegebeest/Malvira lijkt? Echt schattig! Tsja een Fransman die in je hersenen gaat porren... als dat maar goed gaat!

In het ziekenhuis ging alles supertraag, het leek wel alsof iedereen er nog een beetje in moest komen na de feestdagen... Eerst de operatie, die was om 9 uur gepland en we moesten er om 8 uur zijn.  Bleek dat er een spoedgeval was maar dat we zsm geholpen zouden worden. Uiteindelijk om 12 uur werden we naar boven gebracht (Arnout op een stretcher) voor een gesprek met de dokters: dr. Gobin (DE dokter) en dr. Moelijke-Griekse-Achternaam (de 'fellow' of onderdokter = de persoon die eigenlijk al het werk doet). Toen werd ons pas uitgelegd wat ze eigenlijk gingen doen: Arnout zou bij bewustzijn blijven en de lies zou plaatselijk verdoofd worden, en om rustig te blijven zou hij ook een beetje valium krijgen. Vervolgens gaan ze met een katheter de slagader in de lies binnen helemaal via de halsslagader naar de hersenen. Daar spuiten ze een beetje contrastvloeistof in en maken ze snel alle foto's. Voor de aderen die naar de tumor gaan zijn er dan 2 mogelijkheden: of ze zijn afkomstig van de arteria carotis interior (de tak van de halsslagader die de hersenen van bloed voorziet) of de arteria carotis exterior (de tak van de halsslagader die het gezicht van bloed voorziet). In het eerste geval is het soms niet verstandig om vaten te blokkeren omdat belangrijke delen van de hersenen dan tijdelijk niet genoeg bloed/zuurstof krijgen, en het zou dus kunnen dat ze dan besluiten om de embolisatie (het blokkeren van de vaten) niet te doen. In het tweede geval is het niet zo erg wanneer bepaalde delen van het gezicht tijdelijk iets minder bloed/zuurstof krijgen (resulteert alleen in een flinke hoofdpijn). Maar dit zou allemaal tijdens de ingreep bekend en besloten worden. Afwachten dus... na nog een kort gesprekje met de anesthesioloog (mochten ze besluiten om het blokkeren toch te doen dan moet hij alsnog onder algehele narcose) liep hij om 12:45 de behandelkamer in, en begon voor ons het grote wachten: 1 uur wanneer er alleen een angiogram zou worden gemaakt, en 2 uur als er ook een paar vaten zouden worden geblokkeerd. We hoopten natuurlijk op 2 uur...

Na anderhalf uur stond dr. Gobin ineens voor mijn neus: alles was perfect gegaan! De tumor bleek veel minder vaten te hebben dan ze hadden gedacht (medium vascularized ipv highly vascularized) en de vaten die de tumor van bloed voorzien waren inderdaad van het goede soort (de vaten die naar het gezicht leiden). Ze hebben ook nog snel 1 vat kunnen blokkeren, zelfs zonder Arnout onder narcose te brengen. Niets dan goed nieuws dus! Vervolgens werd Arnout voorbij gereden en mocht ik mee naar de uitslaapkamer. Daar moest hij 2 uur plat blijven liggen zodat de slagader in zijn lies kon genezen, en mochten de zuster en ik hem om de beurt stukjes ijs voeren. Om 4:30 mocht hij weer rechtop zitten en kreeg hij wat crackers en sap. Officieel mag je dan naar een gewone standaard kamer, alleen die was nog niet klaar. Maar tussen half zes en zes zou hij klaar zijn. Dat werd steeds later en later. En later. En die stretcher lag niet echt lekker. Uiteindelijk om 8:30 was het dan zover: naar een kamer met een echt bed!

Lekker even met z'n tweeen op bed gelegen en een beetje CNN gekeken. Arnout ging nog voor het eerst uit bed om naar de WC te gaan, dus het zag er allemaal goed uit. Alleen een uurtje later kreeg hij heel erge pijn net boven de wond in zijn lies, en waren ze bang voor een inwendige bloeding. Dus bloed afgenomen en bloeddruk gemeten om dat allemaal te checken, en als er iets aan de hand zou zijn zouden ze het binnen 2 uur laten weten. Gelukkig is de pijn daarna een beetje weggezakt, maar inmiddels was het al 12:00 's nachts en te laat om de bus terug naar huis te nemen dus ben ik de hele nacht in het ziekenhuis gebleven. Gelukkig was ik zo verschrikkelijk moe dat het best lukte om eerst 2 uur doodstil (anders deed zijn lies pijn) naast Arnout, daarna 3 uur in een stoel, en vervolgens 2 uur op een bankje in de family room te liggen slapen.

Zaterdagmorgen weer een trage bende, de arts had gezegd dat hij om 8 uur zou komen kijken en dat Arnout dan naar huis zou mogen. Dus Peter en Anne-Marie kwamen ons netjes om 8 uur ophalen met onze auto. Alleen mag je pas naar huis als er bloed is afgenomen en alle testjes goed zijn. Normaal gebeurt dat om 6 uur al, nu was dat pas om 7:15. Dus kwam de dokter pas om 9:00, maar alles was goed en hij zou over een half uurtje terugkomen. Hij had nog een xtra testje aangevraagd maar er was niet genoeg bloed, dus nog een keer prikken, de zuster kon het niet dus moest er iemand van het priklab komen, duurde weer heel lang. Toen kwam de dokter weer om 10:30 (Grieks kwartiertje) en die wilde Arnout zich alvast laten aankleden en het infuus eruit halen terwijl hij wachtte op de laatste labuitslag, maar dat mocht weer niet van de zuster... uiteindelijk mochten we om 11:50 weg, en waren we dus pas om 12:30 thuis, snel wat gegeten en ons bedje in om bij te slapen. Gelukkig mogen we morgen weer naar ons eigen ziekenhuis (waarschijnlijk gaat het overal zo, maar ik heb het idee dat het daar allemaal iets georganiseerder gaat).

Maar met Arnout gaat het dus goed, pijn in zijn lies maar dat is normaal, duurt een paar dagen, en ook in zijn hoofd aan de kant waar ze dat vat hebben afgesloten, maar das ook normaal omdat dat waarschijnlijk de spieren enzo zijn die nu minder bloed dus minder zuurstof krijgen en daar even aan moeten wennen. Vandaag nog ff relaxen voor zover dat kan, en dan morgen rond deze tijd zijn we er als het goed is vanaf! We houden jullie op de hoogte!

Een geluk bij een ongeluk

Het was een tijdje stil hier en dat heeft zoals de meeste van jullie weten niet zo'n leuke reden. Voor alle anderen hier een update.

Het begon allemaal met een zwaar auto-ongeluk half september (niet met onze auto, we waren passagiers) dat we op miraculeuze wijze hebben overleefd. Arnout zat aan de kant waar de andere auto ons raakte en had helaas wel een flinke whiplash. Na 8 weken 3x in de week fysiotherapie zat er nog niet echt schot in de zaak, en onze huisarts stelde voor om een aantal MRIs te maken van zijn hoofd, nek en rug. De dag na de eerste scan (de hersenscan) belde hij op om ons te vertellen dat er een cyste was gevonden die operatief verwijderd moest worden. Erg schrikken natuurlijk, maar oke, snel dat ding eruit en klaar dachten we. De volgende dag (12 november) moesten we maar even langs komen om erover te praten. Slim huisartsentrucje, en technisch gezien vertelde hij de waarheid, want er zat inderdaad een cyste. Jammer alleen dat hij om een hersentumor heen zat.

Inmiddels weten we meer en dit is wat er aan de hand is: de tumor is ongeveer 2 kubieke centimeter groot. Hij zit aan de linkerkant in het voorste gedeelte van de temporaalkwab (= ongeveer tussen je linkeroor en -oog). Hij zit er waarschijnlijk al een tijdje en is op het moment rustig/niet aan het groeien, dit kunnen ze zien omdat er geen zwelling van de hersenen is. Toch moet hij er wel redelijk snel uit omdat hij uiteindelijk toch weer zal gaan groeien, en nu is het allemaal nog handelbaar. Hij zit ook op een goed bereikbare plaats en is dus relatief makkelijk te verwijderen. En de neurochirurg denkt dat het, gebaseerd op zijn ervaring, zeer waarschijnlijk een goedaardige tumor is (het type tumor waar hij aan denkt is een laaggradige astrocytoom), maar verder pathologisch onderzoek na de operatie is daarvoor nodig om precies te kunnen zeggen wat het is. Verder was er heel even een klein moment van zorg over de locatie van de tumor: de temporaalkwab is namelijk een gebied met een heleboel heel belangrijke functies zoals spraak en geheugen. Gelukkig zit de tumor ver van alles vandaan dus is Arnout als het goed is helemaal de oude na de operatie en lult hij de oren binnen no-time weer van ons hoofd!

Uiteraard hebben we het beste neurochirurgische team kunnen regelen voor deze operatie. Mijn baas heeft gelijk rondgevraagd en aan alle touwtjes getrokken en zo kwam het dat het hoofd van de afdeling Chirurgie van Albert Einstein College of Medicine (dr. Weber) even een belletje deed naar het hoofd van de afdeling Neurochirurgie van Memorial Sloan-Kettering Cancer Center (dr. Gutin). MSKCC is het beste en meest gespecialiseerde ziekenhuis waar mensen van over de hele wereld worden ingevlogen. Niet alleen hebben zij de beste technieken in huis (Arnout wordt geopereerd in een OK met daarin een MRI scanner zodat ze 'live' kunnen opereren, dit kan maar in 2 ziekenhuizen op de hele wereld) maar ook de beste mensenkennis. Ze begrijpen dat als je 28 bent je zo snel mogelijk verder wilt met je leven en ze doen heel erg hun best om alles te regelen zoals jij het wilt.

MSKCC aan de Upper East Side in Manhattan

Helaas waren er de feestdagen en kon het niet zo snel als we zouden willen. Na heel veel schuiven had Patsy (de hoofdzuster) donderdag 4 december 12:30 weten te regelen. Dat betekende mandag 1 december pre-op (bloed en urine afgeven, hartfilmpje, rontgenfoto van borstkas, beginnen met medicijnen tegen epileptische aanvallen tijdens en na de operatie, en een gesprek met de chirurg, dr. Gutin) en woensdag 3 december nog een meer gedetailleerde MRI en dopjes op Arnouts hoofd als referentiepunten voor tijdens de operatie.

E.T. phone home

De dag daarna was het dan eindelijk zover. Superzenuwachtig waren we daar om 9:30 om in te checken, Arnout moest zich omkleden in ziekenhuiskleding, toen een heel uitgebreid interview met een verpleger zodat ze weten welke symptomen er al waren voor de operatie en welke er daarna evt. bij komen. Om 11:00 kwam de chirurg ineens binnen. Vreemd. Aardig dat hij nog even langs komt. Dachten we. Maar hij kwam met een vervelende mededeling: de operatie werd afgelast. Op de MRI van de dag daarvoor had een oplettende arts-assistent gezien dat er een groot bloedvat in verbinding staat met de tumor. Na overleg met het hele team van radiologen werd besloten dat ze meer wilde weten van de vaten rondom de tumor. Dus toen konden we weer naar huis.

toen konden we nog lachen...

Achteraf echt weer geluk, want als ze er pas tijdens de operatie achter waren gekomen hadden ze waarschijnlijk alles weer dichtgemaakt en het alsnog uitgesteld, of het toch geprobeerd met alle risico's van dien. Nu is het plan om een angiogram te maken van de vaten rondom de tumor, en tegelijk ook te proberen om de verbindingen naar de tumor te blokkeren zodat die geen bloed meer krijgt (dit heet een embo-angio). Deze speciale techniek kunnen ze alleen in het ziekenhuis van Cornell University, gelukkig is dat tegenover MSKCC. Helaas betekent twee ziekenhuisschema's naast elkaar leggen tijdens de feestdagen wel weer 4 1/2 week in de wachtkamer...

Het nieuwe plan is nu: woensdag 31 december (weer) pre-op, vrijdag 2 januari de embo-angio (een kleine ingreep waarvoor je een nachtje in het ziekenhuis moet blijven), en dan maandagochtend 5 januari nog een MRI, en dan 's middags de operatie.

Als het deze keer wel doorgaat ;) is dit wat ze tijdens de operatie gaan doen: ze scheren het haar aan de linkerkant weg (reden voor een mohawk vinden Arnouts vrienden hier!) en lichten een klein stuk van de schedel waar de tumor achter zit. De schedel wordt aan het eind met titanium schroefjes weer aan elkaar gezet. Het geheel zou zo'n 3-4 uur moeten duren, en daarna moet hij de eerste 24 uur op de IC blijven. Daar maken ze hem elk uur wakker met vragen als: wat is je naam? wat is je geboortedatum? om te kijken of alles naar behoren blijft functioneren. Vervolgens dinsdag aan het eind van de dag naar een standaard kamer en dan donderdag of vrijdag weer naar huis om daar nog een paar weken te herstellen.

Dat was de technische kant van het verhaal. Verder: het is allemaal nog steeds een beetje onwerkelijk, en het wachten is slopend. Nog 2 weken...