Verkiezingsdag in New York...

Eindelijk was het zover, na maanden intensief de Amerikaanse politiek gevolgd te hebben gingen onze vrienden vorige week naar de stembus. Wat ons betreft had dat al weken eerder gemogen, de laatste tijd werden we simpelweg afgestompt door de hoeveelheid politiek in de media. De felle en gemene onderlinge strijd tussen de democraten en republikeinen werd hier door de media veel spannender gemaakt dan deze in werkelijkheid was. Het gekke van het lange politieke seizoen: op een gegeven moment wordt je heel onverschillig. Ja, zelfs wij. Onze hoop was uiteraard dat Obama zou winnen, ook al wezen alle polls in de goede richting, de media hield het land voor dat er sprake was van een 'close race'. Dat de media deze invloed hebben is op zich al eng genoeg, maar dat je bijna onverschillig bent over de uitslag van de verkiezingen is nog veel enger. Aan de andere kant, zoals een vriend van ons uitlegde, maakt dezelfde onverschilligheid het wel makkelijker om een ongewenste president te accepteren (toch vreemd dat Amerikanen dat na acht jaar Bush nog steeds vinden...).

    

Samen met Sonja hebben we verkiezingsavond doorgebracht bij collega's van Arnout thuis op Manhattan. Onder het genot van een heuze Obama taart (gemaakt door Kat), pizza en bier volgden we de uitslagen via TV (CNN - minst gekleurd, met hologrammen, en conservatief met toekennen van staten; als CNN zegt dat iemand ergens gewonnen heeft dan is dat ook zo) en internet (in het hol van de politieke nerds werden de uitslagen op maar liefst vier laptops bijgehouden, allen kijkend naar andere bronnen). Gelukkig bleef de spannende verkiezingsavond die ons in het vooruitzicht was gesteld uit. Op het moment dat Obama Ohio won was het een gelopen race, dit was net na negenen. Natuurlijk, Obama was er nog niet, maar het was zo onwaarschijnlijk dat hij de staten aan de westkust niet zou winnen (bij elkaar genoeg om hem aan de overwinning te helpen) dat we van vreugde de Obama taart hebben aangesneden. Toen om elf uur inderdaad werd bekendgemaakt dat de gehele westkust naar Obama ging ontpopten we de champagne en kon het feest beginnen. Onze vrienden waren door het dolle heen, alle bescheidenheid en schaamte na acht jaar Bush werd ineens overboord gegooid en het "only in America" en "America is the greatest" schalde door de kamer heen. We hebben hier maar niet op gereageerd, ook wij zijn blij, maar wat Amerika betreft is het na Bush eerst zien en dan geloven. Uiteraard, hopen op betere tijden doen we wel!

    

De Obama taart, onze eigen huge electoral-map en het feest buiten op Union Square.

Om een uur of twaalf hielden we het voor gezien en zijn we via Union Square naar huis gegaan. Op dit plein werd uitbundig feestgevierd door een enorme menigte, op straat werd overal het "yes we can" en "yes we did" gescandeerd afgewisseld met de naam van de "president-elect" (zoals het zo mooi heet). Een indrukwekkend feestje en een geweldige ervaring (stukken beter dan vier jaar eerder toen Arnout er ook bij was). 

Pumpkin carving oftewel: op bezoek bij de inboorlingen

Jaja, een flink aantal drafts later (begonnen aan een verhaal, geen tijd om het af te maken, daarna is het niet meer relevant etc.) is hier dan weer eens een verhaaltje. Het is inmiddels eind oktober en er gebeurt hier van alles: financiele crisis, presidentsverkiezingen, en gisteren hebben de Phillies tot ons groot genoegen de World Series 2008 binnengesleept! (jullie weten, we zijn vrij flexibel met honkbalteams en dit jaar waren we post-season Phillies fans)

Verder doen we nog steeds ons best om zoveel mogelijk te leren over ons gastland... nou blijft er naast politiek en sport (toch onze twee pilaren) op het moment weinig tijd over, maar afgelopen zondag is het ons dan toch gelukt om iets cultureels te doen. Want waar komen in Godsnaam ineens al die pompoenen vandaan in de maand oktober? Is dat alleen voor Halloween? Maken ze er soep danwel taart van? Of misschien wel bier? Of zet iedereen ze voor de deur om de warmte binnen te houden? Kortom, de hoogste tijd om eens een "pumpkin carving party" (ik verzin het niet, ze bestaan echt) te crashen.

Er viel trouwens weinig te crashen want we waren gewoon uitgenodigd, en wel door Elizabeth, een collega-grad student en vriendin van Arnout, en haar vriend Zachary. Samen met nog een aantal andere history grad students (allemaal Amerikanen) hadden we ons verzameld bij hen thuis in Kendall Park (10 min ten zuiden van New Brunswick), en het thema was uiteraard: pompoen. Er was pompoentaart, pompoenkoekjes, en zelfs pompoenbier (ha! dat doen ze dus wel!). Kleine teleurstelling: alle pompoen in het eten hier komt gewoon uit blik...

Verder moest iedereen zijn eigen pompoen meenemen en een groot mes... als dat maar goed gaat! Steve, Arnout en ik waren nog een beetje brak want we hadden de nacht ervoor tot 2 uur 's ochtends in een bar in de East Village honkbal zitten kijken, maar uiteindelijk besloten we het er toch maar op te wagen:

pompoen uithollen = goor klusje (en de zaden moesten bewaard om later te roosteren)

Arnout heeft een mondje uitgesneden

Arnout goes Sylar op de pompoen van Molly

klaar!

Molly, Elizabeth, Annie, Kat en Cassie rusten uit na een dag hard werken

ziehier het resultaat

En bijna was ik vergeten dat ik in een kamer vol historici was... totdat bleek dat iemand serieus Charles II uit zijn pompoen had gesneden. Zucht...

Nothing else to do but pray...

Tijd voor weer wat politiek, want er is de afgelopen zomer zoveel gebeurd... Het is nu half september, en na het bekend maken van de running mates en de beide conventies in augustus is het "candidate bashen" inmiddels in alle hevigheid losgebarsten. En ik moet zeggen: het is verschrikkelijk om mee te maken. Enig fatsoen is ver te zoeken, en mijn eerdere vrees voor weer een democratische nederlaag steekt de kop weer op...

Na het zien van de DNC (Democratic National Convention), wat in feite neerkomt op 4 dagen Democratische Partij-verheerlijking met allerlei speeches van bekende Democrats (heerlijk!), denk je: dit kan niet meer mis gaan in November, iedereen ziet toch dat dit de beste ideeen zijn om het land er weer een beetje bovenop te helpen. Maar dan is een week later de RNC (hetzelfde, maar dan van de Republikeinen), en sta je weer versteld van hoe die alles bij elkaar liegen en weten te verdraaien, en daar nog succes mee hebben ook. Want dat is het grootste probleem hier: het gaat niet om "the bigger picture" (erg frusterend als je academicus bent en er dus voor opgeleid bent om die "bigger picture" te zien...).

Lang heb ik me afgevraagd: hoe kan het dat zoveel mensen die dierbaren hebben verloren in Irak, die hun huis kwijt zijn omdat ze hun hypotheek niet kunnen betalen, hoe kan het dat die toch weer McCain gaan stemmen? Omdat mensen hier op een persoon stemmen, niet op de ideeen, daar gaat het allang niet meer over. Het gaat, net als altijd, gewoon weer over persoonlijkheid, abortus en religie. En, net als altijd, zijn het de Republikeinen die aanvallen en de Democraten die nergens een antwoord op hebben.

Vier jaar geleden, toen ik Arnout hier ging opzoeken, heb ik ook met open mond van verbazing moeten toekijken hoe Bush herkozen werd, en ik krijg alweer buikpijn bij het idee. Maar goed, voor nu gaan we er maar van uit dat Palin door de mand valt (en dat alle domme vrouwen die alleen maar op een vrouw willen stemmen eens gaan nadenken) en dat Obama het op miraculeuze wijze voor elkaar gaat krijgen: hij is tenslotte de Messias... ;)

Intussen gaan wij hier gewoon door met Obama-cupcakes eten, Obama-bumperstickers plakken, kartonnen Obamas knuffelen en hoopvolle artikelen lezen, kijken of het werkt.



Barack is sooo hot!



Jews for Obama: het Albert Einstein College of Medicine verkoopt Obama cupcakes in de lobby



Kennedy de profeet, Obama de messias

Phillies vs. The Mets

Met rappe schreden naderen we de maand oktober. 'Nou en, waarom moeten jullie daar een blog over schrijven?' Heel simpel, omdat iedere Amerikaan de maand oktober associeert met honkbal, het is namelijk de maand van de world series. De Major League Baseball nadert dus het einde van het seizoen (162 wedstrijden!!!) en de spanning stijgt aanzienlijk. Dit jaar is de strijd om een plek in de play-offs het spannendst in de divisie van de New York Mets en de Philadelphia Phillies. Toen Steve ons meevroeg naar een wedstrijd tussen deze twee rivalen hoefden we dan ook niet lang na te denken. Helaas was de wedstrijd in Philadelphia, dat betekent vroeg weg en laat thuis, waardoor Joke moest afhaken. Samen met Steve en Elizabeth ben ik (Arnout, voor de scherpe lezer) naar Philadelphia getogen.

Elizabeth & Steve met onze avondmaaltijd

  

De Phillies hebben sinds enkele jaren een prachtig stadion buiten het centrum van Philadelphia, maar met een mooi uitzicht over de skyline van die stad. Voordat de wedstrijd begon hebben we ons in het stadion eerst te goed gedaan aan een Philly Cheese Steak en een biertje. Vervolgens hebben we onze plek opgezocht, waar het me nogmaals opviel (wat eigenlijk raar is) dat fans van beide teams (grote rivalen!) gewoon door elkaar heen zitten. De wedstrijd was er een om in te lijsten. Ik zal jullie de speldetails besparen (Menno, ik vertel jou er natuurlijk alles over!), maar het scoreverloop spreekt boekdelen. Na drie innings (er worden er normaal negen gespeeld) stond het 7-0 voor de Mets. Zoiets komt hard aan in Philadelphia; Steve zat letterlijk met zijn hoofd tussen zijn knieen te kijken (als Feyenoord fan wist ik precies hoe hij zich voelde...'en weer een afstraffing door Ajax'). Maar toen gebeurde het, de Phillies knokten zich terug in wedstrijd en wisten in de negende inning bij twee uit alsnog de 7-7 uit het vuur te slepen! Dat betekent niet dat er gelijk is gespeeld, maar dat we door wordt gespeeld. Kortom, drie innings en anderhalf uur later stond het nog steeds 7-7!!! Pas in de dertiende inning wisten de Phillies de wedstrijd te beslissen door een puntje te scoren, Steve uit zijn plaat en ik een memorabele ervaring rijker. Met de overwinning pakten de Phillies de leiding in de divisie (die ze alweer kwijt zijn aan de Mets...wederom een Feyenoord-gevoel...aarrgghh).

Uitzicht op de skyline van Philadelphia

Met bezoekjes aan de Mets, de Yankees, de Red Sox en de Phillies is honkbal met afstand onze favoriete Amerikaanse sport, nou ja, tot oktober dan, daarna begint het 'Football' seizoen waarin Rutgers wellicht tot mooie dingen in staat is (vergis je niet, het stadion van mijn universiteit is net zo groot als de Kuip;)!

Geweldige sfeer, lekker weer, mooi stadion en een heerlijke spelletje! Voor de liefhebber: de Liberty Bell (boven) luidt als de Phillies een homerun slaan.

Geert in de States

Afgelopen zomer heeft Hotel New York tot tweemaal toe een bekend gezicht mogen verwelkomen: Geert. Toen bekend werd dat Geert een summercourse aan Harvard (!) zou gaan volgen hebben we direct plannen gemaakt elkaar aan deze kant van de plas te treffen. Geert kwam zes weken geleden (time flies...) aan in NY, bleef hier enkele dagen, werd door ons naar Boston gereden (gelukkig wilde hij zelf ook wel achter het stuur kruipen, anders was het helemaal een taxidienst;), daar achtergelaten in een ruim apartement (het is wel Harvard he), vier weken later door ons opgepikt in Philadelphia (nadat hij zelf met de trein naar zijn tante aldaar was gereisd) om nog een weekje vakantie te vieren in Hotel New York. Kortom, een leuke zomer voor Geert, maar zeker ook voor ons!

  

Geert is de eerste 'recidivist' in Hotel New York, maar hij houdt wel van uitersten: was het in januari nog ijskoud geweest (zeker min 10 graden celsius), nu was het warmer dan 35 graden bij aankomst. Bij dat verschil passen andere activiteiten, vandaar dat we samen met Geert en Sonja (ze was onder de indruk van Geert's Duitse klanken...) een rooftop bar hebben opgezocht met prachtig uitzicht op de skyline van New York.

  

Na enkele dagen was het tijd voor de 'road trip' naar Boston. Gedrieen reden we door Connecticut richting het plaatsje Concord in Massachussets, uitgezocht als bestemming van de eerste dag. Volgens de Amerikaanse geschiedschrijving werd hier het eerste schot van de Amerikaanse Revolutie gelost. Het was, zoals Amerikanen dat met veel gevoel voor theater kunnen brengen, 'the shot heard round the world'. We hadden nog geluk ook, we kregen in Concord een mooi staaltje Amerikaanse geschiedsbeleving te zien: er werd een veldslag(je) nagespeeld.

  

Het contrast tussen volwassen mannen in kostuums en de campus van Harvard was enorm. Twee zeer verschillende gezichten van Amerika, geweldig is dat toch. Op Harvard hebben we Geert naar zijn apartement gebracht, waarna we zelf weer terug reden naar NY. Een week later stonden we tijdens onze eigen road trip door New England (zie vorige blog) weer voor zijn deur. Ditmaal om samen Harvard en Boston beter te bekijken en om eens bij hem te logeren in Amerika.

    

  

Geert zijn komst bracht ons niet alleen naar Boston, maar recentelijk ook naar die andere koloniale stad: Philadelphia. Geert zijn tantes wonen daar al jaren en hadden ons voor het weekend uitgenodigd. Op zondag werden we samen met Geert door Philadelphia en omgeving rondgereden, waarna we op maandag te voet onze verkenning voortzetten (nou ja, Joke en ik dan, Geert kent de stad na zeven bezoeken op zijn duimpje). Uiteindelijk vertrokken we met Geert weer naar NY om daar het einde van zijn en onze zomer te vieren.

De afgelopen week hebben Arnout en Geert met name veel in de Starbucks rondgehangen en het huishouden gedaan terwijl Joke aan het werk was. Gelukkig zat er in de avonduren flink wat ontspanning voor allen met een bezoek aan de bioscoop ('Tropic Thunder', een geweldige film!!! haha), een driving range (golfen aan de Hudson river) en batting cage (die honkballen vliegen om je oren!). Geert zijn  laatste avond hebben we samen met Steve, een collega van Arnout, in de stad gevierd onder het motto: 'what Geert wants, Geert gets'. Dat bleek een biertje en burger te zijn op het terras van een sportsbar in The Village...precies daar was Geert in januari ook al geweest, zo blijkt hij inderdaad een recidivist te zijn. Afgelopen vrijdag vertrok hij weer naar de andere kant van de oceaan, maar Hotel New York en de hamburgertent zullen hem ongetwijfeld nogmaals begroeten ;)