Geert in de States

Afgelopen zomer heeft Hotel New York tot tweemaal toe een bekend gezicht mogen verwelkomen: Geert. Toen bekend werd dat Geert een summercourse aan Harvard (!) zou gaan volgen hebben we direct plannen gemaakt elkaar aan deze kant van de plas te treffen. Geert kwam zes weken geleden (time flies...) aan in NY, bleef hier enkele dagen, werd door ons naar Boston gereden (gelukkig wilde hij zelf ook wel achter het stuur kruipen, anders was het helemaal een taxidienst;), daar achtergelaten in een ruim apartement (het is wel Harvard he), vier weken later door ons opgepikt in Philadelphia (nadat hij zelf met de trein naar zijn tante aldaar was gereisd) om nog een weekje vakantie te vieren in Hotel New York. Kortom, een leuke zomer voor Geert, maar zeker ook voor ons!

  

Geert is de eerste 'recidivist' in Hotel New York, maar hij houdt wel van uitersten: was het in januari nog ijskoud geweest (zeker min 10 graden celsius), nu was het warmer dan 35 graden bij aankomst. Bij dat verschil passen andere activiteiten, vandaar dat we samen met Geert en Sonja (ze was onder de indruk van Geert's Duitse klanken...) een rooftop bar hebben opgezocht met prachtig uitzicht op de skyline van New York.

  

Na enkele dagen was het tijd voor de 'road trip' naar Boston. Gedrieen reden we door Connecticut richting het plaatsje Concord in Massachussets, uitgezocht als bestemming van de eerste dag. Volgens de Amerikaanse geschiedschrijving werd hier het eerste schot van de Amerikaanse Revolutie gelost. Het was, zoals Amerikanen dat met veel gevoel voor theater kunnen brengen, 'the shot heard round the world'. We hadden nog geluk ook, we kregen in Concord een mooi staaltje Amerikaanse geschiedsbeleving te zien: er werd een veldslag(je) nagespeeld.

  

Het contrast tussen volwassen mannen in kostuums en de campus van Harvard was enorm. Twee zeer verschillende gezichten van Amerika, geweldig is dat toch. Op Harvard hebben we Geert naar zijn apartement gebracht, waarna we zelf weer terug reden naar NY. Een week later stonden we tijdens onze eigen road trip door New England (zie vorige blog) weer voor zijn deur. Ditmaal om samen Harvard en Boston beter te bekijken en om eens bij hem te logeren in Amerika.

    

  

Geert zijn komst bracht ons niet alleen naar Boston, maar recentelijk ook naar die andere koloniale stad: Philadelphia. Geert zijn tantes wonen daar al jaren en hadden ons voor het weekend uitgenodigd. Op zondag werden we samen met Geert door Philadelphia en omgeving rondgereden, waarna we op maandag te voet onze verkenning voortzetten (nou ja, Joke en ik dan, Geert kent de stad na zeven bezoeken op zijn duimpje). Uiteindelijk vertrokken we met Geert weer naar NY om daar het einde van zijn en onze zomer te vieren.

De afgelopen week hebben Arnout en Geert met name veel in de Starbucks rondgehangen en het huishouden gedaan terwijl Joke aan het werk was. Gelukkig zat er in de avonduren flink wat ontspanning voor allen met een bezoek aan de bioscoop ('Tropic Thunder', een geweldige film!!! haha), een driving range (golfen aan de Hudson river) en batting cage (die honkballen vliegen om je oren!). Geert zijn  laatste avond hebben we samen met Steve, een collega van Arnout, in de stad gevierd onder het motto: 'what Geert wants, Geert gets'. Dat bleek een biertje en burger te zijn op het terras van een sportsbar in The Village...precies daar was Geert in januari ook al geweest, zo blijkt hij inderdaad een recidivist te zijn. Afgelopen vrijdag vertrok hij weer naar de andere kant van de oceaan, maar Hotel New York en de hamburgertent zullen hem ongetwijfeld nogmaals begroeten ;)

 

Road Trip: New England

We moesten er twee jaar op wachten, maar met Arnout's terugkeer in New York kwam het er echt van: vakantie! New England (de zes noord-oostelijke staten van Amerika) was ons doel: het ligt "om de hoek" en we maakten er de in 2005 ingezette verkenning van de oostkust mee af. Tenminste, dat was het idee. Onze 'road trip' voerde ons net niet naar Maine, waardoor we onze reis langs de gehele oostkust nog eens af zullen moeten maken. Overigens was de uiteindelijke reis al ambitieus genoeg; we hebben meer dan 1300 km afgelegd in acht dagen!

Ons reisschema...

We zijn de 'trip' begonnen in Newport (Rhode Island), waar de uber-rijken hun optrekjes bovenop de kliffen hebben gebouwd met prachtig uitzicht op zee. Wij hebben alvast een optrekje uitgezocht! Uiteraard moesten we even aan het strand liggen, en dus zijn we op het prachtige Cape Cod beland. Heerlijke stranden met grote golfslag aand ene kant van het schiereiland, net zo lekkere stranden en en kilometers wadlopen aan de andere kant. Het hoogtepunt waren hier de zeehonden die de zwemmers zo nu en dan lieten schrikken.

Van Cape Cod zijn we naar Boston gegaan, nou ja, Cambridge dan, alwaar we bij Geert konden blijven logeren. Naast Boston hebben we dus ook Harvard en MIT kunnen bewonderen. Overigens is Boston een prettige stad, helemaal voor Amerikaanse begrippen, met heel wat historie en zowaar veel terrasjes. Voordat we landinwaarts zijn gereden moesten we nog walvissen gaan bekijken. Vooral de bultruggen doen zich vlak voor de kust tegoed aan plankton en vis en dat levert het nodige spektakel op. Ook al was Arnout nogal misselijk van de boottocht, dit was met stip het gaafste onderdeel van de vakantie!

De laatste dagen van de vakantie, waaronder Arnout's verjaardag, hebben we in de groene heuvels van New Hampshire en Vermont doorgebracht met hiken, wandelen door pitoresque dorpjes, het plukken van blueberries en het bezoeken van een maple syrup farm (zo lekkerrr). Hoogtepunt was hier zonder de twijfel de bed&breakfast waar we verbleven: ontzettend truttig (hemelbed, alles met bloemetjesprint etc.), maar door de intieme sfeer heel gezellig.

We eindigden onze road trip op het strand van Long Island (NY) waar we s'avonds een concert van Sara Bareilles, the Counting Crows en Maroon 5 bijwoonden. Het grote Jones Beach Theatre, een prachtig stadion met uitzicht op zee, was het perfecte slotstuk van onze reis. Maar foto's vertellen meer dan een verhaal, dus geniet van de plaatjes links in de slideshow (click voor vergroting) en tot snel!

Concerts in the parks: deel II

Uiteraard moet er ook een deel II komen als je je blog "deel I" noemt, dus bij deze. Vier dagen na de zeer geslaagde ervaring in het Van Cortland Park zijn we het nog eens dunnetjes over gaan doen in Central Park. Tsja en dat is toch Manhattan dus dat werd sowieso beter, dachten we. De NY Philharmonic dacht dat blijkbaar ook en had een nog ambitieuzer programma in elkaar gedraaid met Piano Concerto No. 1 van Tchaikovsky en Beethovens vierde symfonie. Arnout was net met een jetlag het vliegtuig uit komen rollen dus die dacht lekker op zijn rug in het gras een beetje bij te kunnen slapen. Hier een impressie van waar we zaten en hoe druk het was:

Ongelofelijk, wat een hoop mensen. Zelfs de vrienden van Harry, waar we bij mochten aanschuiven en die ieder jaar gaan, hadden het nog nooit zo druk gezien. Nou zeiden zij ook dat het in Manhattan sowieso veel drukker was dan andere zomers, en dat minder mensen de stad uit gaan. Misschien vanwege de hoge benzineprijzen?

Maar goed, we hebben geen noot van het hele concert gehoord dus... uiteraard was het wel heel erg gezellig!

Arnout, Sonja en Harry

jeee, Arnout is weer thuis!

in het blauwe shirt links: Brian, een vriend van Harry, die ons had uitgenodigd

oh, daar is het podium!

dit is hoe we het groepje konden vinden tussen al die mensen: look for the castle balloon and two red balloons...

Arnout leert Sonja hoe men in Nederland borrelnootjes eet

Omdat we met z'n drieen waren, en omdat Arnout inmiddels een beetje in coma lag, hebben we stiekem heel decadent een taxi naar huis genomen (das dan maar 10 dollar pp). Tip: wanneer je naar de Bronx wil met een taxi, zeg dat dan pas als je al in de taxi zit met de deuren dicht, anders rijden ze door...

Concerts in the parks: deel I

Elke zomer geeft het New York Philharmonic Orchestra een reeks gratis concerten in alle grote parken van New York City (http://nyphil.org/attend/summer/index.cfm?page=home). Elke "borough" komt een keer aan de beurt en de serie begint en eindigt uiteraard in Central Park. Afgelopen vrijdag kwamen ze naar The Bronx om een concert te geven in Van Cortland Park. Er was prachtig weer voorspeld (met voor de verandering eens lage luchtvochtigheid) dus besloten Harry, Sonja en ik een picknickje in elkaar te draaien en met de auto richting park te gaan.

We dachten een beetje vroeg te vertrekken aangezien het vrijdag was en heel New York dan "upstate" gaat, zeker met dit mooie weer, dus druk op de weg. Van Elena, die 24 juni al in Central Park bij het eerste concert was geweest, hadden we ook gehoord dat als je uberhaupt iets wil horen je er dan toch zeker niet later dan 6 uur moet zijn om een plekje te bemachtigen. Verder was ik een beetje bezorgd over de parkeermogelijkheden, aangezien dat al best lastig is als je er op een doodgewone dag bent.
Het kleine stukje op de Bronx River Parkway North was erg druk, maar daarna mochten we weer richting westen en ging het voorspoedig. Parkeren kwam ook helemaal goed, helemaal aan het einde van het grasveld was nog 1 plekje langs de weg (= fileparkeren wat ik al heel lang niet had gedaan, argh, maar ging gelukkig in 1x goed).


in 1x, woohoo!

Eenmaal op het veld zagen we dat de mensen in The Bronx toch blijkbaar iets minder enthousiast zijn wat betreft klassieke muziek: er was nog bijna niemand! Mooi een plekje vooraan uitgezocht dus, en maar eens begonnen met al ons eten uit te stallen en op te eten. Sonja had garnalen met avocado en koriander leren maken van haar laatste scharrel en wijn meegenomen (dankzij ons ma drinken we alleen nog maar Montepulciano ;). Ik had chipjes mee en black bean dip en pastasalade gemaakt, en Harry had bij de Chinese bakker allerlei taartjes en cakejes gekocht als toetje (die zijn namelijk niet zo zoet als de Amerikaanse). Later sloot een andere collega, Elena (we hebben er twee, erg verwarrend maar gelukkig zijn hun namen verschillend beklemtoond, alleen beetje lastig opschrijven), die op loopafstand van het park woont, zich nog bij ons aan. Langzamerhand stroomde het grasveld ook helemaal vol, dus The Bronx was er klaar voor!



uurtje of 6: rustige boel



Harry, ik en Sonja



Elena en Sonja



het podium (links daarachter staat het Van Cortland mansion)


Om 8 uur begon het dan eindelijk. Het programma voor de avond was:

Mozart: Divertimento in D major, K.125a
Bach: Concerto for Two Violins in D minor
Elgar: Enigma Variations

Vooral Bach was erg mooi (maar ik ben dan ook een groot fan van de beste man) met goede solisten. Elgar is een beetje te pompeus naar mijn smaak maar had wel weer een triangel!

Van tevoren mocht het publiek ook nog per SMS stemmen voor de toegift. We konden kiezen tussen de Russische dans uit de Notenkraker van Tchaikovsky, of "Summertime" van Gershwin uit Porgy and Bess. Tchaikovsky won natuurlijk (verrassend... maar wel lekker als toegift idd). En daarna kwam de echte toegift: vuurwerk! We waren net begonnen met heel hard klappen voor het orkest, toen achter ons ineens het vuurwerk begon, en toen we ons daarna weer omdraaiden was het orkest geheel pleite... we hopen maar dat ze het een beetje leuk vonden in The Bronx en volgend jaar weer terugkomen!


best geinig hoor, maar na dat Independence Day vuurwerk van vorige week waren we een beetje verwend...

Independence Day

Afgelopen vrijdag was het 4 juli oftewel Independence Day, de dag waarop Amerika zich in 1776 onafhankelijk verklaarde van Groot-Britannie (technisch gezien was Amerika op 2 juli al onafhankelijk, maar Thomas Jefferson had zo'n enorme berg geouwehoer opgeschreven dat ze er nog eens 2 dagen voor nodig hadden om daar een fatsoenlijke verklaring van te maken).

Wat doen Amerikanen op deze dag? Niet werken in ieder geval, maar picknicken, BBQen, naar een honkbalwedstrijd, en natuurlijk vuurwerk kijken! Sonja en ik gingen stiekem nog wel een beetje werken, maar om een uur of drie waren we klaar om de stad in te gaan. Elena en haar vrienden zouden daar een picknick houden in Central Park, maar aangezien het de hele dag al flink had geregend was het feestje verplaatst naar het dak van het appartementengebouw waar een van haar vrienden woont (aan de Upper East Side, niet slecht...). Na snel een hapje te hebben gegeten was het alweer tijd om richting Brooklyn te gaan om naar het vuurwerk te kijken.

Van tevoren hadden we besloten om naar Dumbo te gaan, een hippe wijk tussen Brooklyn Bridge en Manhattan Bridge waar een klein parkje aan het water ligt (om precies te zijn het Empire-Fulton Ferry State Park, waar U2 in 2004 nog een gratis concert heeft gegeven). Het vuurwerk wordt namelijk afgestoken van twee grote boten die aan de zuidkant van de Brooklyn Bridge liggen, ter hoogte van downtown Manhattan. De boten waren voor ons dus niet te zien (daarvoor moet je naar de promenade in Brooklyn Heights; de Brooklyn Bridge zelf wordt die avond schoongeveegd en afgesloten) maar goed, vuurwerk is toch hoog in de lucht. Toen we eenmaal rond een uurtje of 8 op onze bestemming waren aangekomen en een plekje hadden veroverd konden we toch nog gezellig een klein picknickje houden voordat om half 10 het vuurwerk zou beginnen.

het park met de Manhattan Bridge op de achtergrond

overal staan mensen te wachten op het vuurwerk. Op de achtergrond de Brooklyn Bridge en downtown Manhattan

Sonja en Elena (op Sonja's gejatte vliegtuigdeken)


Sonja, Elena en ik


Na een droge avond begon het precies om vijf voor half 10 weer te regenen (argh!), zodat de organisatie maar besloot om zo snel mogelijk te beginnen. Vervolgens werden we getrakteerd op 25 minuten prachtig vuurwerk, voornamelijk in de kleuren blauw, wit en rood natuurlijk. Sommige Amerikanen kregen door al dat vuurwerk een acute aanval van patriottisme: de man rechts naast ons verzuchtte regelmatig "Oh, I'm so proud to be an American!" We hebben hem maar niet verteld dat het de Chinezen waren die het vuurwerk hebben uitgevonden...

Macy's had er weer flink geld in gestoken