Concerts in the parks: deel II

Uiteraard moet er ook een deel II komen als je je blog "deel I" noemt, dus bij deze. Vier dagen na de zeer geslaagde ervaring in het Van Cortland Park zijn we het nog eens dunnetjes over gaan doen in Central Park. Tsja en dat is toch Manhattan dus dat werd sowieso beter, dachten we. De NY Philharmonic dacht dat blijkbaar ook en had een nog ambitieuzer programma in elkaar gedraaid met Piano Concerto No. 1 van Tchaikovsky en Beethovens vierde symfonie. Arnout was net met een jetlag het vliegtuig uit komen rollen dus die dacht lekker op zijn rug in het gras een beetje bij te kunnen slapen. Hier een impressie van waar we zaten en hoe druk het was:

Ongelofelijk, wat een hoop mensen. Zelfs de vrienden van Harry, waar we bij mochten aanschuiven en die ieder jaar gaan, hadden het nog nooit zo druk gezien. Nou zeiden zij ook dat het in Manhattan sowieso veel drukker was dan andere zomers, en dat minder mensen de stad uit gaan. Misschien vanwege de hoge benzineprijzen?

Maar goed, we hebben geen noot van het hele concert gehoord dus... uiteraard was het wel heel erg gezellig!

Arnout, Sonja en Harry

jeee, Arnout is weer thuis!

in het blauwe shirt links: Brian, een vriend van Harry, die ons had uitgenodigd

oh, daar is het podium!

dit is hoe we het groepje konden vinden tussen al die mensen: look for the castle balloon and two red balloons...

Arnout leert Sonja hoe men in Nederland borrelnootjes eet

Omdat we met z'n drieen waren, en omdat Arnout inmiddels een beetje in coma lag, hebben we stiekem heel decadent een taxi naar huis genomen (das dan maar 10 dollar pp). Tip: wanneer je naar de Bronx wil met een taxi, zeg dat dan pas als je al in de taxi zit met de deuren dicht, anders rijden ze door...

Concerts in the parks: deel I

Elke zomer geeft het New York Philharmonic Orchestra een reeks gratis concerten in alle grote parken van New York City (http://nyphil.org/attend/summer/index.cfm?page=home). Elke "borough" komt een keer aan de beurt en de serie begint en eindigt uiteraard in Central Park. Afgelopen vrijdag kwamen ze naar The Bronx om een concert te geven in Van Cortland Park. Er was prachtig weer voorspeld (met voor de verandering eens lage luchtvochtigheid) dus besloten Harry, Sonja en ik een picknickje in elkaar te draaien en met de auto richting park te gaan.

We dachten een beetje vroeg te vertrekken aangezien het vrijdag was en heel New York dan "upstate" gaat, zeker met dit mooie weer, dus druk op de weg. Van Elena, die 24 juni al in Central Park bij het eerste concert was geweest, hadden we ook gehoord dat als je uberhaupt iets wil horen je er dan toch zeker niet later dan 6 uur moet zijn om een plekje te bemachtigen. Verder was ik een beetje bezorgd over de parkeermogelijkheden, aangezien dat al best lastig is als je er op een doodgewone dag bent.
Het kleine stukje op de Bronx River Parkway North was erg druk, maar daarna mochten we weer richting westen en ging het voorspoedig. Parkeren kwam ook helemaal goed, helemaal aan het einde van het grasveld was nog 1 plekje langs de weg (= fileparkeren wat ik al heel lang niet had gedaan, argh, maar ging gelukkig in 1x goed).


in 1x, woohoo!

Eenmaal op het veld zagen we dat de mensen in The Bronx toch blijkbaar iets minder enthousiast zijn wat betreft klassieke muziek: er was nog bijna niemand! Mooi een plekje vooraan uitgezocht dus, en maar eens begonnen met al ons eten uit te stallen en op te eten. Sonja had garnalen met avocado en koriander leren maken van haar laatste scharrel en wijn meegenomen (dankzij ons ma drinken we alleen nog maar Montepulciano ;). Ik had chipjes mee en black bean dip en pastasalade gemaakt, en Harry had bij de Chinese bakker allerlei taartjes en cakejes gekocht als toetje (die zijn namelijk niet zo zoet als de Amerikaanse). Later sloot een andere collega, Elena (we hebben er twee, erg verwarrend maar gelukkig zijn hun namen verschillend beklemtoond, alleen beetje lastig opschrijven), die op loopafstand van het park woont, zich nog bij ons aan. Langzamerhand stroomde het grasveld ook helemaal vol, dus The Bronx was er klaar voor!



uurtje of 6: rustige boel



Harry, ik en Sonja



Elena en Sonja



het podium (links daarachter staat het Van Cortland mansion)


Om 8 uur begon het dan eindelijk. Het programma voor de avond was:

Mozart: Divertimento in D major, K.125a
Bach: Concerto for Two Violins in D minor
Elgar: Enigma Variations

Vooral Bach was erg mooi (maar ik ben dan ook een groot fan van de beste man) met goede solisten. Elgar is een beetje te pompeus naar mijn smaak maar had wel weer een triangel!

Van tevoren mocht het publiek ook nog per SMS stemmen voor de toegift. We konden kiezen tussen de Russische dans uit de Notenkraker van Tchaikovsky, of "Summertime" van Gershwin uit Porgy and Bess. Tchaikovsky won natuurlijk (verrassend... maar wel lekker als toegift idd). En daarna kwam de echte toegift: vuurwerk! We waren net begonnen met heel hard klappen voor het orkest, toen achter ons ineens het vuurwerk begon, en toen we ons daarna weer omdraaiden was het orkest geheel pleite... we hopen maar dat ze het een beetje leuk vonden in The Bronx en volgend jaar weer terugkomen!


best geinig hoor, maar na dat Independence Day vuurwerk van vorige week waren we een beetje verwend...

Independence Day

Afgelopen vrijdag was het 4 juli oftewel Independence Day, de dag waarop Amerika zich in 1776 onafhankelijk verklaarde van Groot-Britannie (technisch gezien was Amerika op 2 juli al onafhankelijk, maar Thomas Jefferson had zo'n enorme berg geouwehoer opgeschreven dat ze er nog eens 2 dagen voor nodig hadden om daar een fatsoenlijke verklaring van te maken).

Wat doen Amerikanen op deze dag? Niet werken in ieder geval, maar picknicken, BBQen, naar een honkbalwedstrijd, en natuurlijk vuurwerk kijken! Sonja en ik gingen stiekem nog wel een beetje werken, maar om een uur of drie waren we klaar om de stad in te gaan. Elena en haar vrienden zouden daar een picknick houden in Central Park, maar aangezien het de hele dag al flink had geregend was het feestje verplaatst naar het dak van het appartementengebouw waar een van haar vrienden woont (aan de Upper East Side, niet slecht...). Na snel een hapje te hebben gegeten was het alweer tijd om richting Brooklyn te gaan om naar het vuurwerk te kijken.

Van tevoren hadden we besloten om naar Dumbo te gaan, een hippe wijk tussen Brooklyn Bridge en Manhattan Bridge waar een klein parkje aan het water ligt (om precies te zijn het Empire-Fulton Ferry State Park, waar U2 in 2004 nog een gratis concert heeft gegeven). Het vuurwerk wordt namelijk afgestoken van twee grote boten die aan de zuidkant van de Brooklyn Bridge liggen, ter hoogte van downtown Manhattan. De boten waren voor ons dus niet te zien (daarvoor moet je naar de promenade in Brooklyn Heights; de Brooklyn Bridge zelf wordt die avond schoongeveegd en afgesloten) maar goed, vuurwerk is toch hoog in de lucht. Toen we eenmaal rond een uurtje of 8 op onze bestemming waren aangekomen en een plekje hadden veroverd konden we toch nog gezellig een klein picknickje houden voordat om half 10 het vuurwerk zou beginnen.

het park met de Manhattan Bridge op de achtergrond

overal staan mensen te wachten op het vuurwerk. Op de achtergrond de Brooklyn Bridge en downtown Manhattan

Sonja en Elena (op Sonja's gejatte vliegtuigdeken)


Sonja, Elena en ik


Na een droge avond begon het precies om vijf voor half 10 weer te regenen (argh!), zodat de organisatie maar besloot om zo snel mogelijk te beginnen. Vervolgens werden we getrakteerd op 25 minuten prachtig vuurwerk, voornamelijk in de kleuren blauw, wit en rood natuurlijk. Sommige Amerikanen kregen door al dat vuurwerk een acute aanval van patriottisme: de man rechts naast ons verzuchtte regelmatig "Oh, I'm so proud to be an American!" We hebben hem maar niet verteld dat het de Chinezen waren die het vuurwerk hebben uitgevonden...

Macy's had er weer flink geld in gestoken

The city that doesn't sleep

Nu Arnout voor een paar weken in Nederland is om archiefonderzoek te doen, denken veel mensen dat ik me verveel en/of eenzaam ben. En hoewel ik hem uiteraard heel erg mis, zijn jullie toch een paar details vergeten: ik ben postdoc, en ik woon in New York.

Naast de hele berg werk die uiteraard op me lag te wachten stond er weer vanalles op het programma deze week: mijn eerste mani/pedi gehaald samen met Els (erg SATC!), weer een paar leuke nieuwe restaurantjes en barretjes leren kennen, woensdagavond voetbalavond (met elke week weer meer blauwe plekken, argh), de wekelijkse filmavond met Harry en Sonja. En natuurlijk: de kwartfinale Nederland-Rusland vorige week zaterdag. We weten inmiddels allemaal hoe dat is afgelopen, maar ondanks de verschrikkelijk saaie wedstrijd was het wel erg bijzonder om in een sportsbar te kijken met al mijn mede-Hollandse New Yorkers. De eigenaar van de bar dacht handig te profiteren van de Oranje-gekte en liet ons gewoon 5 dollar entree betalen! Gelukkig kreeg hij een koekje van eigen deeg: hij had het Nederlandse bierverbruik totaal verkeerd ingeschat, met als gevolg dat al na de eerste helft alle Heineken op was, en hij bleef zitten met de light-variant (hier in de US erg populair maar voor Nederlanders natuurlijk vloeken in de kerk).
Aangezien Arnout het fototoestel nodig heeft in het archief helaas geen foto's, maar voor het idee hier een filmpje dat eerder die week tijdens Nederland-Italie in dezelfde bar is opgenomen:

http://www.youtube.com/watch?v=LaUnxbsMKng


Wat ik verder ook geleerd heb deze week:
1) je handrem kan blokkeren als je een tijdje niet met de auto hebt gereden (maar dat betekent niet noodzakelijk dat je wielen eraf gaan vallen)
2) een airco is erg handig als er weer een weekend lang 90/90 op het programma staat (>90 graden Fahrenheit, >90% luchtvochtigheid, pfff)
3) Duitsers zijn onuitstaanbaar tijdens een EK, vooral als ze zichzelf naar de finale hebben gezwijnd (Vamos Espana!)
4) tandenstokers zijn de duivel!!! gooi ze asjeblieft gauw weg en ga flossen voordat je hele tandvlees naar God is (vrije vertaling van mijn nieuwe tandarts)

Oh ja, de tandarts, daar had ik een follow-up over beloofd. Helaas niet zo spectaculair als bij de dokter, maar toch best bijzonder: eerst een rontgenfoto van je hele hoofd, vervolgens nog 8 op verschillende plaatsen van mijn gebit... ik geef nu nog licht, geen wonder dat ze zeker wilden weten of ik echt niet "prenatal" was. Verder dezelfde opzet (pre-onderzoekshokjes waar de assistente je voorbereid, hokje waar de tandarts je behandeld) alleen minder privacy: alle deuren staan open en iedereen loopt in en uit, en soms moet de tandarts even ergens anders komen kijken waardoor je regelmatig voor gek ligt te liggen met een stofzuigertje in je mond en een servetje onder je kin tegen het kwijlen. Maar wederom prima vent, aardig en kundig en vooral mijn redder van de tandenstoker-mafia (hij viel bijna flauw toen ik zei dat mijn vorige tandarts mij had geleerd om maar zo hard mogelijk mijn tandvlees te masseren, en dat het bloeden vanzelf na een paar keer over gaat). En bij het weggaan kreeg ik een leuke goodie-bag met een tandenborstel, flossdraad, dingetjes waar je je de flosdraad mee door de ruimte bovenaan je tanden kunt steken (handig voor alle ex-beugeldragers met van die gare ijzerdraad achter hun tanden), en een mini-borsteltje "voor in je handtas, klein en compact en zo kan je het gelijk weghalen als er iets tussen je tanden zit". Kortom, ik was weer eens in een real-life commercial tercht gekomen, gesponsord door Johnson&Johnson, Oral-B en GUM. Zucht, ze leren het hier ook nooit...

Sex and the City

Eindelijk was het dan zover, het moment waar heel vrouwelijk NYC op zat te wachten: de release van de Sex and the City-film! Aangezien ik en mijn (vrouwelijke) collega's nu ook tot die groep behoren moesten we daar natuurlijk heen! Samen met Els (die tenminste echt in Manhattan woont) hadden we de maandagavond uitgekozen, de vierde avond dat de film in de bioscoop draaide. Het openingsweekend hadden we dus al gehad, maar Elena (nieuwe Italiaanse aio op het lab en een groot fan) wilde voor de zekerheid toch alvast kaartjes online kopen. En dat was maar goed ook: de zaal was compleet uitverkocht, en was tot de nok toe gevuld met Upper West Side vrouwen, geweldig! In totaal telden we ook nog 5 dappere mannen in de zaal die waarschijnlijk onder bedreiging door hun vriendin waren meegesleept en er dus ook niet al te happy uitzagen... De film was gelukkig precies zoals we hadden verwacht: gewoon een 2h20min durende aflevering van SATC, helemaal prima!



De volgende dag stond er alweer een nieuwe clash met de Amerikaanse cultuur op het programma: de jaarlijkse Graduate Reception van Albert Einstein College of Medicine in de Glen Island Harbour Club. Sonja en ik waren door Elena meegevraagd onder het mom: gewoon een gezellig avondje drinken en dansen (we kenden op zich niemand die zijn PhD dit jaar had gehaald). De dag van tevoren kwamen we er pas achter dat het de bedoeling was dat we in cocktail- dan wel galajurk moesten verschijnen! Tsja en dat had niet echt prioriteit in mijn koffer afgelopen september... nog zo goed mogelijk mijn best gedaan met een rokje en een topje (niettemin was ik geweldig underdressed), en Sonja had gelukkig net een jurk voor een bruiloft gekocht. We zagen er dus netjes uit in de voor Europa gangbare kleuren (zwart, bruin, blauw of rood). Maar dat kon allemaal niet op tegen de smaak in jurken van de Amerikanen: glimmende Tsjernobylkleuren en glitter all over the place. Hier is het dus helemaal oke als je in gouden jurk plus goudkleurige schoenen verschijnt. We voelden ons net alsof we in een highschool prom film terecht waren gekomen...


Sonja, Elena en ik


de sjieke Glen Island Harbour Club

Dus als je nog eens in Amerika bent om te shoppen, en je denkt: wie draagt deze kleuren in Godsnaam? Juist.