Een geluk bij een ongeluk

Het was een tijdje stil hier en dat heeft zoals de meeste van jullie weten niet zo'n leuke reden. Voor alle anderen hier een update.

Het begon allemaal met een zwaar auto-ongeluk half september (niet met onze auto, we waren passagiers) dat we op miraculeuze wijze hebben overleefd. Arnout zat aan de kant waar de andere auto ons raakte en had helaas wel een flinke whiplash. Na 8 weken 3x in de week fysiotherapie zat er nog niet echt schot in de zaak, en onze huisarts stelde voor om een aantal MRIs te maken van zijn hoofd, nek en rug. De dag na de eerste scan (de hersenscan) belde hij op om ons te vertellen dat er een cyste was gevonden die operatief verwijderd moest worden. Erg schrikken natuurlijk, maar oke, snel dat ding eruit en klaar dachten we. De volgende dag (12 november) moesten we maar even langs komen om erover te praten. Slim huisartsentrucje, en technisch gezien vertelde hij de waarheid, want er zat inderdaad een cyste. Jammer alleen dat hij om een hersentumor heen zat.

Inmiddels weten we meer en dit is wat er aan de hand is: de tumor is ongeveer 2 kubieke centimeter groot. Hij zit aan de linkerkant in het voorste gedeelte van de temporaalkwab (= ongeveer tussen je linkeroor en -oog). Hij zit er waarschijnlijk al een tijdje en is op het moment rustig/niet aan het groeien, dit kunnen ze zien omdat er geen zwelling van de hersenen is. Toch moet hij er wel redelijk snel uit omdat hij uiteindelijk toch weer zal gaan groeien, en nu is het allemaal nog handelbaar. Hij zit ook op een goed bereikbare plaats en is dus relatief makkelijk te verwijderen. En de neurochirurg denkt dat het, gebaseerd op zijn ervaring, zeer waarschijnlijk een goedaardige tumor is (het type tumor waar hij aan denkt is een laaggradige astrocytoom), maar verder pathologisch onderzoek na de operatie is daarvoor nodig om precies te kunnen zeggen wat het is. Verder was er heel even een klein moment van zorg over de locatie van de tumor: de temporaalkwab is namelijk een gebied met een heleboel heel belangrijke functies zoals spraak en geheugen. Gelukkig zit de tumor ver van alles vandaan dus is Arnout als het goed is helemaal de oude na de operatie en lult hij de oren binnen no-time weer van ons hoofd!

Uiteraard hebben we het beste neurochirurgische team kunnen regelen voor deze operatie. Mijn baas heeft gelijk rondgevraagd en aan alle touwtjes getrokken en zo kwam het dat het hoofd van de afdeling Chirurgie van Albert Einstein College of Medicine (dr. Weber) even een belletje deed naar het hoofd van de afdeling Neurochirurgie van Memorial Sloan-Kettering Cancer Center (dr. Gutin). MSKCC is het beste en meest gespecialiseerde ziekenhuis waar mensen van over de hele wereld worden ingevlogen. Niet alleen hebben zij de beste technieken in huis (Arnout wordt geopereerd in een OK met daarin een MRI scanner zodat ze 'live' kunnen opereren, dit kan maar in 2 ziekenhuizen op de hele wereld) maar ook de beste mensenkennis. Ze begrijpen dat als je 28 bent je zo snel mogelijk verder wilt met je leven en ze doen heel erg hun best om alles te regelen zoals jij het wilt.

MSKCC aan de Upper East Side in Manhattan

Helaas waren er de feestdagen en kon het niet zo snel als we zouden willen. Na heel veel schuiven had Patsy (de hoofdzuster) donderdag 4 december 12:30 weten te regelen. Dat betekende mandag 1 december pre-op (bloed en urine afgeven, hartfilmpje, rontgenfoto van borstkas, beginnen met medicijnen tegen epileptische aanvallen tijdens en na de operatie, en een gesprek met de chirurg, dr. Gutin) en woensdag 3 december nog een meer gedetailleerde MRI en dopjes op Arnouts hoofd als referentiepunten voor tijdens de operatie.

E.T. phone home

De dag daarna was het dan eindelijk zover. Superzenuwachtig waren we daar om 9:30 om in te checken, Arnout moest zich omkleden in ziekenhuiskleding, toen een heel uitgebreid interview met een verpleger zodat ze weten welke symptomen er al waren voor de operatie en welke er daarna evt. bij komen. Om 11:00 kwam de chirurg ineens binnen. Vreemd. Aardig dat hij nog even langs komt. Dachten we. Maar hij kwam met een vervelende mededeling: de operatie werd afgelast. Op de MRI van de dag daarvoor had een oplettende arts-assistent gezien dat er een groot bloedvat in verbinding staat met de tumor. Na overleg met het hele team van radiologen werd besloten dat ze meer wilde weten van de vaten rondom de tumor. Dus toen konden we weer naar huis.

toen konden we nog lachen...

Achteraf echt weer geluk, want als ze er pas tijdens de operatie achter waren gekomen hadden ze waarschijnlijk alles weer dichtgemaakt en het alsnog uitgesteld, of het toch geprobeerd met alle risico's van dien. Nu is het plan om een angiogram te maken van de vaten rondom de tumor, en tegelijk ook te proberen om de verbindingen naar de tumor te blokkeren zodat die geen bloed meer krijgt (dit heet een embo-angio). Deze speciale techniek kunnen ze alleen in het ziekenhuis van Cornell University, gelukkig is dat tegenover MSKCC. Helaas betekent twee ziekenhuisschema's naast elkaar leggen tijdens de feestdagen wel weer 4 1/2 week in de wachtkamer...

Het nieuwe plan is nu: woensdag 31 december (weer) pre-op, vrijdag 2 januari de embo-angio (een kleine ingreep waarvoor je een nachtje in het ziekenhuis moet blijven), en dan maandagochtend 5 januari nog een MRI, en dan 's middags de operatie.

Als het deze keer wel doorgaat ;) is dit wat ze tijdens de operatie gaan doen: ze scheren het haar aan de linkerkant weg (reden voor een mohawk vinden Arnouts vrienden hier!) en lichten een klein stuk van de schedel waar de tumor achter zit. De schedel wordt aan het eind met titanium schroefjes weer aan elkaar gezet. Het geheel zou zo'n 3-4 uur moeten duren, en daarna moet hij de eerste 24 uur op de IC blijven. Daar maken ze hem elk uur wakker met vragen als: wat is je naam? wat is je geboortedatum? om te kijken of alles naar behoren blijft functioneren. Vervolgens dinsdag aan het eind van de dag naar een standaard kamer en dan donderdag of vrijdag weer naar huis om daar nog een paar weken te herstellen.

Dat was de technische kant van het verhaal. Verder: het is allemaal nog steeds een beetje onwerkelijk, en het wachten is slopend. Nog 2 weken... 

Verkiezingsdag in New York...

Eindelijk was het zover, na maanden intensief de Amerikaanse politiek gevolgd te hebben gingen onze vrienden vorige week naar de stembus. Wat ons betreft had dat al weken eerder gemogen, de laatste tijd werden we simpelweg afgestompt door de hoeveelheid politiek in de media. De felle en gemene onderlinge strijd tussen de democraten en republikeinen werd hier door de media veel spannender gemaakt dan deze in werkelijkheid was. Het gekke van het lange politieke seizoen: op een gegeven moment wordt je heel onverschillig. Ja, zelfs wij. Onze hoop was uiteraard dat Obama zou winnen, ook al wezen alle polls in de goede richting, de media hield het land voor dat er sprake was van een 'close race'. Dat de media deze invloed hebben is op zich al eng genoeg, maar dat je bijna onverschillig bent over de uitslag van de verkiezingen is nog veel enger. Aan de andere kant, zoals een vriend van ons uitlegde, maakt dezelfde onverschilligheid het wel makkelijker om een ongewenste president te accepteren (toch vreemd dat Amerikanen dat na acht jaar Bush nog steeds vinden...).

    

Samen met Sonja hebben we verkiezingsavond doorgebracht bij collega's van Arnout thuis op Manhattan. Onder het genot van een heuze Obama taart (gemaakt door Kat), pizza en bier volgden we de uitslagen via TV (CNN - minst gekleurd, met hologrammen, en conservatief met toekennen van staten; als CNN zegt dat iemand ergens gewonnen heeft dan is dat ook zo) en internet (in het hol van de politieke nerds werden de uitslagen op maar liefst vier laptops bijgehouden, allen kijkend naar andere bronnen). Gelukkig bleef de spannende verkiezingsavond die ons in het vooruitzicht was gesteld uit. Op het moment dat Obama Ohio won was het een gelopen race, dit was net na negenen. Natuurlijk, Obama was er nog niet, maar het was zo onwaarschijnlijk dat hij de staten aan de westkust niet zou winnen (bij elkaar genoeg om hem aan de overwinning te helpen) dat we van vreugde de Obama taart hebben aangesneden. Toen om elf uur inderdaad werd bekendgemaakt dat de gehele westkust naar Obama ging ontpopten we de champagne en kon het feest beginnen. Onze vrienden waren door het dolle heen, alle bescheidenheid en schaamte na acht jaar Bush werd ineens overboord gegooid en het "only in America" en "America is the greatest" schalde door de kamer heen. We hebben hier maar niet op gereageerd, ook wij zijn blij, maar wat Amerika betreft is het na Bush eerst zien en dan geloven. Uiteraard, hopen op betere tijden doen we wel!

    

De Obama taart, onze eigen huge electoral-map en het feest buiten op Union Square.

Om een uur of twaalf hielden we het voor gezien en zijn we via Union Square naar huis gegaan. Op dit plein werd uitbundig feestgevierd door een enorme menigte, op straat werd overal het "yes we can" en "yes we did" gescandeerd afgewisseld met de naam van de "president-elect" (zoals het zo mooi heet). Een indrukwekkend feestje en een geweldige ervaring (stukken beter dan vier jaar eerder toen Arnout er ook bij was). 

Pumpkin carving oftewel: op bezoek bij de inboorlingen

Jaja, een flink aantal drafts later (begonnen aan een verhaal, geen tijd om het af te maken, daarna is het niet meer relevant etc.) is hier dan weer eens een verhaaltje. Het is inmiddels eind oktober en er gebeurt hier van alles: financiele crisis, presidentsverkiezingen, en gisteren hebben de Phillies tot ons groot genoegen de World Series 2008 binnengesleept! (jullie weten, we zijn vrij flexibel met honkbalteams en dit jaar waren we post-season Phillies fans)

Verder doen we nog steeds ons best om zoveel mogelijk te leren over ons gastland... nou blijft er naast politiek en sport (toch onze twee pilaren) op het moment weinig tijd over, maar afgelopen zondag is het ons dan toch gelukt om iets cultureels te doen. Want waar komen in Godsnaam ineens al die pompoenen vandaan in de maand oktober? Is dat alleen voor Halloween? Maken ze er soep danwel taart van? Of misschien wel bier? Of zet iedereen ze voor de deur om de warmte binnen te houden? Kortom, de hoogste tijd om eens een "pumpkin carving party" (ik verzin het niet, ze bestaan echt) te crashen.

Er viel trouwens weinig te crashen want we waren gewoon uitgenodigd, en wel door Elizabeth, een collega-grad student en vriendin van Arnout, en haar vriend Zachary. Samen met nog een aantal andere history grad students (allemaal Amerikanen) hadden we ons verzameld bij hen thuis in Kendall Park (10 min ten zuiden van New Brunswick), en het thema was uiteraard: pompoen. Er was pompoentaart, pompoenkoekjes, en zelfs pompoenbier (ha! dat doen ze dus wel!). Kleine teleurstelling: alle pompoen in het eten hier komt gewoon uit blik...

Verder moest iedereen zijn eigen pompoen meenemen en een groot mes... als dat maar goed gaat! Steve, Arnout en ik waren nog een beetje brak want we hadden de nacht ervoor tot 2 uur 's ochtends in een bar in de East Village honkbal zitten kijken, maar uiteindelijk besloten we het er toch maar op te wagen:

pompoen uithollen = goor klusje (en de zaden moesten bewaard om later te roosteren)

Arnout heeft een mondje uitgesneden

Arnout goes Sylar op de pompoen van Molly

klaar!

Molly, Elizabeth, Annie, Kat en Cassie rusten uit na een dag hard werken

ziehier het resultaat

En bijna was ik vergeten dat ik in een kamer vol historici was... totdat bleek dat iemand serieus Charles II uit zijn pompoen had gesneden. Zucht...

Nothing else to do but pray...

Tijd voor weer wat politiek, want er is de afgelopen zomer zoveel gebeurd... Het is nu half september, en na het bekend maken van de running mates en de beide conventies in augustus is het "candidate bashen" inmiddels in alle hevigheid losgebarsten. En ik moet zeggen: het is verschrikkelijk om mee te maken. Enig fatsoen is ver te zoeken, en mijn eerdere vrees voor weer een democratische nederlaag steekt de kop weer op...

Na het zien van de DNC (Democratic National Convention), wat in feite neerkomt op 4 dagen Democratische Partij-verheerlijking met allerlei speeches van bekende Democrats (heerlijk!), denk je: dit kan niet meer mis gaan in November, iedereen ziet toch dat dit de beste ideeen zijn om het land er weer een beetje bovenop te helpen. Maar dan is een week later de RNC (hetzelfde, maar dan van de Republikeinen), en sta je weer versteld van hoe die alles bij elkaar liegen en weten te verdraaien, en daar nog succes mee hebben ook. Want dat is het grootste probleem hier: het gaat niet om "the bigger picture" (erg frusterend als je academicus bent en er dus voor opgeleid bent om die "bigger picture" te zien...).

Lang heb ik me afgevraagd: hoe kan het dat zoveel mensen die dierbaren hebben verloren in Irak, die hun huis kwijt zijn omdat ze hun hypotheek niet kunnen betalen, hoe kan het dat die toch weer McCain gaan stemmen? Omdat mensen hier op een persoon stemmen, niet op de ideeen, daar gaat het allang niet meer over. Het gaat, net als altijd, gewoon weer over persoonlijkheid, abortus en religie. En, net als altijd, zijn het de Republikeinen die aanvallen en de Democraten die nergens een antwoord op hebben.

Vier jaar geleden, toen ik Arnout hier ging opzoeken, heb ik ook met open mond van verbazing moeten toekijken hoe Bush herkozen werd, en ik krijg alweer buikpijn bij het idee. Maar goed, voor nu gaan we er maar van uit dat Palin door de mand valt (en dat alle domme vrouwen die alleen maar op een vrouw willen stemmen eens gaan nadenken) en dat Obama het op miraculeuze wijze voor elkaar gaat krijgen: hij is tenslotte de Messias... ;)

Intussen gaan wij hier gewoon door met Obama-cupcakes eten, Obama-bumperstickers plakken, kartonnen Obamas knuffelen en hoopvolle artikelen lezen, kijken of het werkt.



Barack is sooo hot!



Jews for Obama: het Albert Einstein College of Medicine verkoopt Obama cupcakes in de lobby



Kennedy de profeet, Obama de messias

Phillies vs. The Mets

Met rappe schreden naderen we de maand oktober. 'Nou en, waarom moeten jullie daar een blog over schrijven?' Heel simpel, omdat iedere Amerikaan de maand oktober associeert met honkbal, het is namelijk de maand van de world series. De Major League Baseball nadert dus het einde van het seizoen (162 wedstrijden!!!) en de spanning stijgt aanzienlijk. Dit jaar is de strijd om een plek in de play-offs het spannendst in de divisie van de New York Mets en de Philadelphia Phillies. Toen Steve ons meevroeg naar een wedstrijd tussen deze twee rivalen hoefden we dan ook niet lang na te denken. Helaas was de wedstrijd in Philadelphia, dat betekent vroeg weg en laat thuis, waardoor Joke moest afhaken. Samen met Steve en Elizabeth ben ik (Arnout, voor de scherpe lezer) naar Philadelphia getogen.

Elizabeth & Steve met onze avondmaaltijd

  

De Phillies hebben sinds enkele jaren een prachtig stadion buiten het centrum van Philadelphia, maar met een mooi uitzicht over de skyline van die stad. Voordat de wedstrijd begon hebben we ons in het stadion eerst te goed gedaan aan een Philly Cheese Steak en een biertje. Vervolgens hebben we onze plek opgezocht, waar het me nogmaals opviel (wat eigenlijk raar is) dat fans van beide teams (grote rivalen!) gewoon door elkaar heen zitten. De wedstrijd was er een om in te lijsten. Ik zal jullie de speldetails besparen (Menno, ik vertel jou er natuurlijk alles over!), maar het scoreverloop spreekt boekdelen. Na drie innings (er worden er normaal negen gespeeld) stond het 7-0 voor de Mets. Zoiets komt hard aan in Philadelphia; Steve zat letterlijk met zijn hoofd tussen zijn knieen te kijken (als Feyenoord fan wist ik precies hoe hij zich voelde...'en weer een afstraffing door Ajax'). Maar toen gebeurde het, de Phillies knokten zich terug in wedstrijd en wisten in de negende inning bij twee uit alsnog de 7-7 uit het vuur te slepen! Dat betekent niet dat er gelijk is gespeeld, maar dat we door wordt gespeeld. Kortom, drie innings en anderhalf uur later stond het nog steeds 7-7!!! Pas in de dertiende inning wisten de Phillies de wedstrijd te beslissen door een puntje te scoren, Steve uit zijn plaat en ik een memorabele ervaring rijker. Met de overwinning pakten de Phillies de leiding in de divisie (die ze alweer kwijt zijn aan de Mets...wederom een Feyenoord-gevoel...aarrgghh).

Uitzicht op de skyline van Philadelphia

Met bezoekjes aan de Mets, de Yankees, de Red Sox en de Phillies is honkbal met afstand onze favoriete Amerikaanse sport, nou ja, tot oktober dan, daarna begint het 'Football' seizoen waarin Rutgers wellicht tot mooie dingen in staat is (vergis je niet, het stadion van mijn universiteit is net zo groot als de Kuip;)!

Geweldige sfeer, lekker weer, mooi stadion en een heerlijke spelletje! Voor de liefhebber: de Liberty Bell (boven) luidt als de Phillies een homerun slaan.